ป็นไปได้หรือไม่ที่พวกเจ้าทั้งสองคนไม่ต้องการช่วยเขาด้วยซ ้า”
จุนม่านไม่เคยคิดมาก่อนที่จะบอกเฟิงหยูเอง “นับตั้งแต่วันที่เราออกจากพระราชวัง เราสองพี่น้องรู้ว่าเหตุผลที่เสด็จป้าส่งเราไปที่คฤหาสน์เฟิงไม่ใช่เพราะตำแหน่งเสนาบดีของเฟิงจินหยวน แต่เราถูกส่งไปจับตาดูเขา ท่านป้าบอกว่าตราบใดที่เราติดตามองค์หญิงแห่งมณฑล เราจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้” คำพูดเหล่านี้ถูกพูดโดยไม่จำเป็นต้องมีความคิด ความคิดของการติดตามเฟิงหยูเองนั้นได้ฝังรากลึกในใจพวกเขาแล้ว มันจะไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอน
เฟิงหยูเองรู้ถึงความคิดของฮองเฮา คนที่สามารถอยู่ในพระราชวังหลักได้หลายปีคือคนที่มีสติปัญญาและประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม โดยปกติแล้วนางจะต้องหาผู้สนับสนุนที่เชื่อถือได้สำหรับหลานสาวของนาง
นางไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม นางบอกจุนม่าน “กลับไปบอกท่านย่าว่าข้างนอกมีผู้ลี้ภัยอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม้แต่องค์หญิงแห่งมณฑลและองค์ชายเก้า ตลอดจนองค์หญิงก็ยังต้องลงมาให้ความช่วยเหลือ ถ้านางรู้สึกว่าเฟิงจินหยวนอยู่อย่างลำบากในห้องขัง ข้าจะให้คนนำเฟิงจินหยวนออกจากเมืองหลวงมาช่วยดูแลผู้ลี้ภัย หรือจะอยู่ในห้องขังส่วนที่เหลืออยู่นอกเมือง ให้ท่านย่าเลือกด้วยตัวเอง”
จุนม่านปิดปากนางไว้และยิ้ม แล้วกล่าวว่า “ท่านแม่คงไม่เต็มใจที่จะส่งบุตรสุดที่รักของนางออกมานอกเมืองเพื่อทนทุกข์ เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้วข้าจะกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้นางฟัง แต่เดิมข้าเพิ่งจะออกม
