ใครบางคนในใจของนาง “พี่เจ็ด ? ” ทันใดนั้นนางหันกลับไป นางเห็นซวนเทียนฮั่วยืนอยู่ตรงหน้านางพร้อมกับผมเปียกโชก “ทำไมท่านมาที่นี่ ? ”จ้องมองเขาด้วยจิตใต้สำนึก หยูเฉียนหยินก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน
แต่หยูเฉียนหยินเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกของนาง ความตื่นตระหนกและความวิตกกังวลปรากฏอยู่บนใบหน้าของนาง นางจับแขนเสื้อของซวนเทียนฮั่วด้วยมือเดียว นางดึงมันซ ้าแล้วซ ้าเล่าและให้คำแนะนำอย่างเร่งด่วน “เรารีบกลับกันเถิดเจ้าค่ะ ที่นี่เหม็นมาก”
ซวนเทียนฮั่วที่สงบนิ่งในที่สุดก็เผยให้เห็นถึงความขุ่นเคือง เขาดึงแขนเสื้อของเขาอย่างแรงออกจากมือของหยูเฉียนหยิน
หยูเฉียนหยินรู้สึกไม่พอใจและต้องการพูดอีกสองสามคำ อย่างไรก็ตามนางได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวว่า “พี่เจ็ดกลับไปก่อนเจ้าค่ะ”
ซวนเทียนฮั่วไม่ปฏิบัติตาม เขาแค่มองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่มีเหตุผลชัดเจน เขารู้สึกมีความสุข หลังจากไม่ได้เห็นนางสองสามวันนางดูผอมลง “ทำไมตาของเจ้าถึงดำคล ้า ? เมื่อคืนเจ้าไม่ได้นอนหรือ ?” เขาบอกอาการของเฟิงหยูเอง จากนั้นเขาก็พูดตามที่เขาพอใจ“เพื่อที่จะช่วยชีวิตผู้คนได้มากขึ้น เจ้าต้องดูแลตัวเองก่อน ถ้าหมอล้มป่วย ผู้ป่วยของเจ้าก็จะไม่มีความหวัง”
“ข้ารู้” เฟิงหยูเองพยักหน้า นางเอื้อมมือไปที่แขนของซวนเทียนฮั่วและกล่าวว่า “เช่นเดียวกันหากเมืองหลวงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย ่าแย่ ไม่ว่าข้าจะช่วยคนได้กี่คน พี่เจ็ดกับซวนเทียนหมิงไม่สามารถออกจากเม
