? คุณหนูของข้าไม่มียาพิเศษให้เจ้ากิน หากเจ้าป่วยด้วยโรคภัยไข้เจ็บ อย่ามาขอความช่วยเหลือ”
หยูเฉียนหยินตกใจเล็กน้อย นางกระทืบเท้าและรีบตามซวนเทียนฮั่วไปอย่างรวดเร็ว
เฟิงหยูเองไม่ได้สนใจนางเลยและจดจ่อกับการดูดนมช็อคโกแลตเพียงอย่างเดียว เพื่อให้มั่นใจว่าผู้บาดเจ็บสามารถฟื้นกำลังกายได้ นางจึงนำช็อกโกแลตออกมาจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแจกให้เด็ก ๆนางจะต้องให้พวกเขาสองสามกล่อง ทุกคนเพิ่งรู้ว่ามันเป็นยาหอมอย่างไรก็ตามพวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร นางก็ไม่มีความปรารถนาที่จะอธิบาย หลังจากรักษาผู้ป่วยจำนวนมาก นางรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจแล้ว
ในที่สุดเมื่อนางสามารถออกจากกระโจมแพทย์ได้ หวงซวนก็พานางไปยังที่พักพิง ซวนเทียนเก้อและฟู่หรงต่างนอนหลับอยู่บนเตียง หวงซวนถามนางอย่างเงียบ ๆ ว่า“คุณหนูสงสัยว่าเฉียนหยูไม่ได้พลเมืองของราชวงศ์ต้าชุนหรือเจ้าค่ะ ? ”
เฟิงหยูเองยิ้มอย่างขมขื่น “ถ้านางมาจากราชวงศ์ต้าชุน นางจะไม่ไร้หัวใจขนาดนี้ ในขณะที่ปราชาชนกำลังทุกข์ทรมานจากภัยพิบัติทางธรรมชาตินี้ นางยังสามารถยิ้มได้” เมื่อเห็นหวงซวนต้องการถามต่อไปนางโบกมือของนางซ ้า ๆ “อย่าถาม พี่เจ็ดมีเหตุผลของตัวเองในการทำสิ่งต่าง ๆ ตราบใดที่เราเชื่อมั่นในตัวท่านพี่ ท่านพี่จะจัดการกับสิ่งต่าง ๆอย่างสะอาดเรียบร้อยก็จะดี”
นางดูเหนื่อยล้าและนางก็อยากจะเข้าไปในมิติเพื่ออาบน ้าอุ่นแล้วนอนบนเตียงของนางในห้องน ้า แต่นั่นก
