็ไม่ดี ทุกคนต้องทุกข์ทรมาน ดังนั้นนางจึงไม่สามารถเป็นคนเดียวที่จะเพลิดเพลินกับมิติของนาง นั่นจะทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ นอกจากนี้ซวนเทียนหมิงยังคงอยู่ข้างนอก
“ซวนเทียนหมิงยังไม่กลับมาหรือ ? ” นางถามหวงซวน “ตอนนี้กี่โมงแล้ว ? ”
หวงซวนถอนหายใจแล้วดล่าวว่า “เลยเที่ยงคืนมาแล้วเจ้าค่ะ ผู้ลี้ภัยบางคนมีอารมณ์ค่อนข้างดี ก่อนที่บ่าวรับใช้คนนี้เข้ามาในโรงหมอ ข้าเห็นองค์ชายบอกว่าให้คุณหนูพักผ่อนเลยไม่ต้องรอองค์ชายเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองต้องการรอ แต่นางไม่มีความแข็งแกร่ง นางไม่ได้นอนในคืนก่อน และนางก็ยุ่งตลอดทั้งวัน นางไม่ได้มีจิตใจที่จะอาบน ้า นางนอนลงบนเตียงถัดจากซวนเทียนเก้อโดยตรง ก่อนนอนหลับนางใช้พลังเฮือกสุดท้ายของนางในการบอกหวงซวน “เจ้าและวังซวนควรพักผ่อนได้แล้ว”
เมื่อหลับสนิทนางก็ไม่รู้ว่านางนอนนานเท่าใด ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงของชายคนหนึ่งพูด เฟิงหยูเองไม่ตอบสนองต่อช่วงเวลาหนึ่งและต้องการที่จะนั่งดู ขณะที่นางเริ่มเคลื่อนไหว มือหนึ่งขยับไปที่ข้อมือของนางและเสียงที่กระซิบข้างหูนางเบา ๆ “อย่ากลัวเลย ข้าเอง” นางรู้สึกโล่งใจทันที
ซวนเทียนหมิงกำลังพูดกับหมอผีซางคัง นอกจากนี้ยังมีเสียงของเขาสั่งทหาร นางยังได้ยินเสียงเอ่ยถึงการเผาศพในตอนเช้า หลังจากนั้นไม่มีใครพูด
ไม่นานมีคนมาถึงข้างนาง แขนคู่หนึ่งโอบกอดนางและมีคนเอาคางวางบนหัวของนาง เฟิงหยูเองได้กลิ่นน ้าหอมที่คุ้นเคยและริมฝีปากของนางขดเป็นรอยยิ
