เมื่อประตูคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลเปิดออก มีคนอยู่ข้างนอกล้มลงและเฟิงหยูเองประคองนางไว้ นางเห็นว่ามันเป็นฟู่หรงที่เปียกโชกและอยู่ในอ้อมแขนของนาง ร่างกายของนางเย็นเฉียบจนฟันกระทบกัน
“ฟู่หร่ง ! ” เฟิงหยูเองอุทานชื่อนางออกมา จากนั้นนางก็มองไปด้านหลังของนาง และพบว่ารถม้าที่นางนั่งอยู่นั้นถูกฝนตกหนัก คนขับยืนอยู่กลางสายฝนและดูเหมือนว่าจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป “รีบนำคนขับเข้ามา พาเขาเข้าคฤหาสน์เพื่อพักผ่อน” นางสั่งให้ยามรักษาประตูหันมาบอกวังซวนว่า “ดูเหมือนว่าข้าไปตำหนักเหวินซวนไม่ได้แล้ว ไปหาหวงซวน พวกเจ้าสองคนไปด้วยกัน ไปสอบถามถึงสถานการณ์ที่แจริงของเสี่ยวโจวมา”
วังซวนพยักหน้า เมื่อเห็นว่าหวงซวนนำรถม้ามา พวกนางก็รีบออกไปกลางสายฝนอย่างรวดเร็ว
เฟิงหยูเองนำฟู่หรงไปที่เรือนของนางเอง ก่อนที่บ่าวรับใช้จะมาและเปลี่ยนเสื้อผ้า นางคว้าแขนเฟิงหยูเองและพูดอย่างรวดเร็ว “อาเอง มันน่ากลัวมาก ข้างนอกมันช่างน่ากลัวจริง ๆ ! ” นางพูดอย่างนี้ขณะที่ตัวสั่น ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงสังเกตเห็นว่าฟู่หรงไม่ได้ตัวสั่นจากความหนาวเย็น c9jเป็นเพราะนางกลัว
“เจ้าเห็นอะไร” นางถามฟู่หรง “เจ้ามาจากไหน ? คฤหาสน์ ? รถม้าของเจ้าแข็งแรงมาก ถ้าเดินทางผ่านเมืองหลวงมันจะไม่เป็นอย่างนั้น ฟู่หรงเจ้าออกไปจากเมืองหลวงแล้วหรือ ? ”
ฟู่หรงพยักหน้า “ใช่ ข้าออกไปจากเมืองหลวง ท่านพ่อออกไปดูแผ่นหยกโบราณก่อนฝนตกหนัก เขาส่งจดหมายวันนี้เพื่อบ
