อกว่าเขาจะกลับมาที่เมืองหลวง ดังนั้นข้าจึงนำผู้คุ้มกันลับและออกจากเมืองหลวงเพื่อไปรับท่านพ่อ แต่อาเอง เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเห็นอะไร ? ” ยิ่งนางพูดมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นเท่านั้น ในตอนท้ายนางทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ใบหน้าของนางขาวซีดมาก
เฟิงหยูเองคิดตามอย่างรวดเร็วและดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออกการแสดงออกของนางดูแย่ลง “ดูเหมือน… สิ่งที่ข้าหวังว่าจะไม่เกิดขึ้นก็เกิดขึ้น” นางพูดพึมพำอย่างเงียบ ๆ แล้วมองไปที่ฟู่หรงและถามนางว่า“นอกเมืองมีคนตายจำนวนมากใช่หรือไม่ ? ”
ฟู่หรงพยักหน้าพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวอย่างเร่งด่วนว่า “มีคนตายจำนวนมาก สระน ้าแต่ละแห่งเต็มไปด้วยคนตาย คนเหล่านั้นมีรูปร่างผิดปกติจากการถูกแช่ในแอ่งน ้า หัวของศพบางคนมีขนาดใหญ่กว่าแอ่งน ้า บางคนไม่ดูเป็นมนุษย์ ท่านพ่อบอกว่าอากาศจะร้อนขึ้นอีกครั้ง หลังจากภัยพิบัติทางธรรมชาติจะมีโรคระบาด เขาต้องการให้ข้ามาหาเจ้าและถามเจ้าว่ามีวิธีควบคุมโรคระบาดหรือไม่” ฟู่หรงมองไปที่เฟิงหยูเอง มีความคาดหวังบางอย่างในสายตาของนาง
เฟิงหยูเองไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างแท้จริง นางไม่คิดว่าสถานการณ์นอกเมืองจะแย่ขนาดนั้น นางถามฟู่หรง “ทำไมมีคนมากมาย ? ”
ฟู่หรงบอกนางว่า “พวกเขาเป็นผู้ลี้ภัยที่มุ่งหน้ามาในเมือง บางคนเสียชีวิตระหว่างทางและบางคนเสียชีวิตนอกประตูเมือง เพราะพวกเขาไม่สามารถเข้าสู่เมืองหลวงได้”
นางได้ยินก็ตกใจ “พวกเขาเข้ามาในเมือ
