ลีกเลี่ยงการแลกเปลี่ยนนี้ ท่านพี่กำลังปิดบังเรา”
เมื่อพวกเขาถามคำถาม พวกเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางหันมามองเฟิงจินหยวนทันที นี่ทำให้ใบหน้าของเฟิงจินหยวนรู้สึกร้อนผ่าวและเขาทำได้เพียงพูดเรื่องไร้สาระ “มันหายไปแล้ว” จากนั้นเขามองที่ซูจิงหยวน “ข้าจะไปกับเจ้า”
ซูจิงหยวนพยักหน้าและโบกมือให้ทหารข้าง ๆ เขา มีคนเข้ามาทันทีและจับเฟิงจินหยวน อดีตเสนาบดีได้ตกต ่าลงถึงระดับนี้ เฟิงจินหยวนเองรู้สึกว่าเขาไม่มีหน้าที่จะสู้หน้าใครอีกต่อไป เขาอดไม่ได้ที่จะจ้องรีบมองซูจิงหยวน “ไปกันเร็ว”
ฮันชิและจินเฉินไม่สามารถเห็นความรู้สึกที่แท้จริงของเขาได้ เมื่อเห็นว่าเฟิงจินหยวนกำลังจะถูกพรากไป พวกเขากลัวจนเริ่มร้องไห้และตะโกนอย่างหมดหวังว่า “ท่านพี่ ! ท่านพี่ ! “
ฮูหยินผู้เฒ่าตีเฟิงเฟินไดด้วยไม้เท้าของนาง “ข้าบอกให้เจ้าไม่ต้องพานางออกไปกี่ครั้งแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นถ้านางเป็นอะไรไป ? ส่งนางกลับไปเร็ว ! ”
ตระกูลเฟิงเป็นระเบียบทั้งหมด ในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลเฟิงหยูเองปลอบใจอย่างเหยาซื่อ “เสี่ยวโจวอยู่บนที่สูงและสำนักศึกษาถูกสร้างขึ้นที่ยอดภูเขา รากฐานของภูเขานั้นแข็งแกร่งมาก จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเจ้าค่ะ”
เหยาซื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเมื่อฝนตกหนัก ไม่ว่านางจะทำอะไรก็สงบลงไม่ได้ นางถามเฟิงหยูเองซ ้า ๆ “ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้จริง ๆ หรือ? ข้าอยากไปที่เสี่ยวโจว เจ้าส่งข้าไปได้หรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ถนนด
