กภัยพิบัติ พวกเขาต้องมาหาพวกเราเพื่อหาที่หลบภัย พวกเขาจะขอพักที่นี่อย่างแน่นอน หากสิ่งนี้อยู่ภายใต้สถานการณ์ปกติมันจะไม่เป็นไร คฤหาสน์จะสามารถรองรับคนได้มากกว่า 10 คน อย่างไรก็ตามตอนนี้เรากำลังจะย้ายไป เห็นได้ชัดว่าที่อยู่ใหม่มีขนาดเล็กมาก”
ฮูหยินผู้เฒ่าตบหน้าผากตัวเอง “เราจะทำอย่างไรดี”
จุนเหม่ยกล่าวว่า “พวกเราอย่าให้พวกเขารอที่ทางเข้า เราควรออกไปดู
พวกเขา ท่านแม่ต้องไปต้อนรับพวกเขาเจ้าค่ะ” ทุกคนต่างก็ตามกันไปนอกจากฮันชิที่ตั้งครรภ์ที่อยู่ในห้องโถงรอ คนที่เหลือในคฤหาสน์เฟิงแม้แต่อันชิที่ถูกมัดก็ออกไปเช่นกัน บ่าวรับใช้กางร่มเพื่อกันฝนไว้สำหรับเจ้านาย แต่ฝนก็ตกหนักมาก ร่มสามารถจะกันน ้าฝนได้ทั้งหมดอย่างไร ตอนนี้ร่มก็ถูกลมพัดทำลายไปบ้างแล้ว
เมื่อทุกคนไปถึงประตูด้านหน้า ในที่สุดพวกเขาก็เห็นผู้ใหญ่และเด็ก ๆยืนอยู่ข้างนอก มีเด็กหนึ่งคนที่กำลังร้องไห้เสียงดัง
เฟิงจินหยวนเร่งฝีเท้าของเขาเล็กน้อย และกล่าวทักทายผู้อาวุโสทั้งสอง“ท่านปู่รอง ท่านปู่สาม”
ชายสูงอายุทั้งสองดูอายุประมาณ 60 พวกเขาเปียกโชก พวกเขาดูเหมือนจะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมาก หลังของพวกเขางอเล็กน้อย หลังจากหนีภัยพิบัติมา รองเท้าของพวกเขาก็ขาดรุ่งริ่ง เมื่อเห็นเฟิงจินหยวน คนชราก็กล่าวว่า “ในที่สุดเราก็พบเจ้า ตลอดทางมาที่นี่ผู้คนจำนวนมากเสียชีวิต ถ้าเรามาไม่ถึงเมืองหลวง ข้ากลัวว่าข้าจะตายไปด้วย”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองไปที่เขาและถาม
