อย่างเยือกเย็น “ทำไมเจ้าถึงอยู่ในสภาพเช่นนี้ ? ”
ชายคนนั้นถอนหายใจแล้วตอบว่า “พี่สะใภ้ มณฑลเฟิงตงต้องทนทุกข์ทรมานจากฝนที่ตกหนักเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน ในที่สุดก็นำไปสู่น ้าท่วม บ้านบรรพบุรุษถูกทำลายหมด และเราก็หลบหนีออกไปจากที่นั่นอย่างไรก็ตามมีผู้คนจำนวนมากเสียชีวิต”
เฟิงจินหยวนถามเขาว่า “ผู้อาวุโสประจำตระกูลอยู่ที่ไหน ? ”
เมื่อถามถึงผู้อาวุโสประจำตระกูล คนกลุ่มใหญ่ก็นิ่งเงียบ แม้แต่เด็กที่กำลังร้องไห้ก็หยุดร้องไห้
ปู่สามกล่าวว่า “ผู้อาวุโสบอกให้เราหนีมาที่เมืองหลวงและมาหาที่หลบภัยกับเจ้า ตัวเขาเองขึ้นไปบนภูเขาโดยบอกว่า… บอกว่าเขาต้องการตายไปพร้อมกับบรรพบุรุษของตระกูล” ขณะที่พูดสิ่งนี้เขาก็หยิบของที่เขาห่อให้ออกมา ตาคนที่สามกล่าวต่อว่า “นี่เป็นแผ่นจารึกแห่งบรรพบุรุษ ผู้อาวุโสตระกูลบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่เจ้าจะตั้งหลักในเมืองหลวง แม้ว่าเราจะรอดพ้นจากภัยพิบัติ เราก็ไม่สามารถสร้างปัญหาให้เจ้าได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ความหมายของเราคือถ้าสะดวกสำหรับเจ้าที่จะให้เราอยู่ เราจะอยู่ หากไม่สะดวกเราจะหาสถานที่อื่น แต่เราหวังว่าที่นี่จะมียาให้เราบ้าง ไม่ว่าในกรณีใด เจ้ามีห้องโถงบรรพบุรุษที่นี่ เราสามารถให้ทุกคนเคารพได้”
เมื่อได้ยินคำเหล่านี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกว่านางไม่มีใบหน้าเหลืออยู่เลยพวกเขามาจากที่ไกลเพื่อหนีภัยพิบัติ พวกเขาไม่สามารถยอมให้อีกฝ่ายเข้ามาได้อย่างไร ถ้หากคำพูดนี้แพร่กระจายออ
