ก ตระกูลเฟิงจะต้องเสียชื่อเสียงอีกมากมายเพียงใด ดังนั้นนางจึงรีบกล่าวว่า “พักได้ ! มันจะไม่สะดวกได้อย่างไร ! ในคฤหาสน์ขนาดใหญ่แบบนี้คนจำนวนมากสามารถอยู่ได้ ! “
จุนม่านพยักหน้าเห็นด้วย “ข้างนอกฝนตกหนักมาก พวกเจ้าจะไปไหนอีก ? อยู่ที่นี่ ไม่ว่าในกรณีใดก็ตามให้รอจนกว่าฝนจะหยุด”
ฮูหยินผู้เฒ่าและจุนม่านพูด ดังนั้นเฟิงจินหยวนจึงไม่สามารถพูดอะไรได้อีก แม้ว่าเขาจะถอนหายใจซ ้า ๆ กับตัวเอง แต่เขาก็ยังต้องต้อนรับพวกเขาสู่คฤหาสน์
เมื่อได้ยินว่าพวกเขาสามารถอยู่ได้ เด็ก ๆ ก็มีความสุขมาก พวกเขาคุกเข่าบนพื้นดิน พวกเขาคารวะเฟิงจินหยวน สิ่งนี้ทำให้เฟิงจินหยวนรู้สึกละอายมากที่บอกว่าพวกเขาไม่สามารถอยู่ได้ ดังนั้นทุกคนจึงกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ของเรือนโบตั๋น ในขณะนี้ห้องโถงก็เต็มไปด้วยผู้คน
จุนม่านได้เริ่มจัด “ตอนนี้มีเรือนสองสามหลังที่ว่าง ทุกคนสามารถอยู่ได้เรือนของคังอี้ รุ่ยเจียและเฉินหยู ตอนนี้ไม่มีเวลาที่จะทำความสะอาดพวกเจ้าสามารถเข้าอยู่ได้” ในเวลาเดียวกันนางสั่งบ่าวรับใช้ “รีบไปต้มน ้า เตรียมพร้อมสำหรับแขก” พูดอย่างนี้นางหันไปหาตาคนที่สอง “ข้างนอกฝนตกหนัก ดังนั้นจึงไม่สามารถซื้อผ้าและให้ช่างตัดเสื้อมาวัดตัวได้สิ่งที่เราทำได้คือมอบเสื้อผ้าให้ตอนนี้ ข้าหวังว่าท่านปู่ทั้งสองจะชอบพวกมัน”
ปู่คนที่สองโบกมือ “ไม่เป็นไร เราชอบมาก ความสามารถในการอยู่ได้โดยไม่เจตนา ไม่จำเป็นต้องเลือกเสื้อผ้าใหม่ที่ไหน นอกจากน
