่ของนางเกร็งเล็กน้อย ซวนเทียนหมิงยืนขึ้น และบอกกับเฟิงหยูเอง “เจ้าควรกลับบ้านได้แล้ว ข้าจะเข้าพระราชวัง”
เฟิงหยูเองลุกขึ้นยืนพร้อมถามอย่างใจจดใจจ่อ “เจ้ายังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่หรือ ? ”
เขาโบกมือ “ข้าจะไปกินที่พระราชวัง”
นางรู้ว่าเขาเป็นกังวลเกี่ยวกับภัยพิบัติ ดังนั้นนางไม่ได้อยู่นานเกินไปนำกลุ่มตามทุกคนออกจากโรงเตี้ยม และเข้าไปในรถม้าแยกต่างหากคันหนึ่งไปที่พระราชวังฮ่องเต้ และอีกคันไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล
ในเวลานี้พิธีกรรมที่คฤหาสน์เฟิงยังคงดำเนินต่อไป พระอาจารย์ยังคงพึมพำพระสูตรที่ไม่สามารถเข้าใจได้ และห้องก็เต็มไปด้วยแสงเทียนเฮ่อจงวิ่งเข้าไปในห้องโถงอีกครั้งด้วยการแสดงออกที่ขมขื่น เขาพูดกับเฟิงจินหยวน “ท่านใต้เท้า คนที่ถูกส่งออกไปได้กลับมาแล้ว คุณหนูใหญ่นั้น…ถูกประหารชีวิตแล้วขอรับ”
ร่างกายของเฟิงจินหยวนเซไปมา และเขาล้มลงกับพื้น ในเวลาเดียวกันพระอาจารย์ก็ยกป้ายบูชาไว้ในมือ และเสียงของพวกเขาก็ดังขึ้น
ฮูหยินผู้เฒ่าได้สูญเสียความสงบของนางไป โชคดีที่นางไม่ได้ฝากความหวัง และความรู้สึกไว้ในเฉินหยูมากเท่ากับเฟิงจินหยวน ในเวลานี้นางยังสามารถรักษาอารมณ์ได้ นางพูดกับทุกคนในห้อง “เจ้าร้องไห้ได้ร้องไห้ออกมา มันเป็นเพียงความรู้สึก นั่นจะป้องกันไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นตายด้วยความคับข้องใจที่เหลืออยู่ ดีกว่ากลับมาเพื่อทำให้เราเดือดร้อน”
พวกผู้รับใช้ได้รับคำสั่งและร้องไห้ออกมา แม้ว่าจะมีไม่กี่
