คนที่ร้องไห้ แต่เสียงก็ดังไม่หยุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งบ่าวรับใช้ที่น่ากลัว บางคนที่กลัวการกระทำของเฟิงเฉินหยู พวกเขาร้องเสียงดังมาก สิ่งนี้ทำให้เฟิงจินหยวนรู้สึกพึงพอใจเล็กน้อย
เฟิงหยูเองพาเฟิงเซียงหรูกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลเมื่อเข้าไปในห้อง นางมีบ่าวใช้นำเสื้อผ้าใหม่มาทันที เฟิงหยูเองรีบบอกเฟิงเซียงหรู “ใช้เสื้อผ้าของข้าก่อน คฤหาสน์มีช่างตัดเสื้อ ข้าจะให้นางมาเตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้เจ้า”
เฟิงเซียงหรูส่ายหัว “ข้าสามารถไปที่คฤหาสน์เฟิงเพื่อเอาเสื้อผ้าได้เจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองบอกความจริงกับนางอย่างไร้ความปราณี “ก่อนอื่นไม่มีหลักประกันว่าเจ้าสามารถกลับไปที่คฤหาสน์เฟิง เมื่อเจ้ากลับเข้าไปแล้วอย่าหวังว่าเจ้าจะได้ออกมาอีก นอกจากนี้แม้ว่าตระกูลเฟิงจะไม่ทำให้เจ้าเดือดร้อน เจ้าก็เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ ฝนจะตกอีกสิบวัน ฝนตกหนักเช่นนี้ทำอะไรไม่ได้”
เฟิงเซียงหรูไม่ยืนกรานอีกต่อไปเพียงกล่าวว่า “ขอบคุณพี่รองที่พาข้าเข้ามา แต่เซียงหรูต้องจ่ายเงิน เซียงหรูไม่ต้องการที่จะเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ต่อไป ซึ่งต้องได้รับการปกป้องจากพี่รอง”
นางพยักหน้า และพูดอย่างตรงไปตรงมามาก “ไม่เป็นไร” จากนั้นนางพูดกับวังซวน “นำฉิงหยูไปกับเจ้าด้วย ไปที่คฤหาสน์บุ ยกเลิกการหมั้นสำหรับคุณหนูสาม”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ยกเลิกการหมั้น ความอิ่มเอมใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเฟิงเซียงหรู ความรู้สึกคล้ายกับสิ่งที่คนที่ถูกตัดสินประหารชีวิต
