ข้างนอกฝนตกหนักมาก แม้ว่าภายในรถม้าจะมีไม้กั้นไว้ แต่ก็ยังมีความชื้น
เฟิงเซียงหรูเปียกโชก และนางถูกวางไว้บนที่นั่งที่ทำจากขนเสือ ผ้าหนาชุ่มฉ ่าไปด้วยน ้า นางรู้สึกตัวจะพยายามที่จะลุกยืนขึ้นเพราะไม่ต้องการทำลายสิ่งของของคนผู้นี้ แต่มีมือกดเบา ๆ บนไหล่ของนางให้นั่งลง
“นั่งเถิด ไม่เป็นไร” มันยังคงเป็นเสียงเบา ๆ อย่างไรก็ตามมันสงบเงียบมาก
เฟิงเซียงหรูเงยหน้าขึ้นมองคนผู้นั้น เสื้อผ้าสีขาวสะอาดก่อนหน้านี้เปียกโชกจากการออกไปข้างนอกเพื่อช่วยชีวิตนาง ผมของเขาเปียกโชกแม้กระนั้นเขาไม่สูญเสียรูปลักษณ์อันสง่างามของเขา นางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้และน ้าตาก็คลอเต็มดวงตา ด้วยท่าทางที่ขี้อาย นางพูดด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยินเลยว่า “องค์ชายเจ็ด”
คนผู้นี้คือซวนเทียนฮั่ว เขาช่วยเฟิงเซียงหรูนั่งลงก่อนที่จะปล่อยมือจากไหล่ของนาง จากนั้นเขาก็นั่งตรงข้ามกับนางและไม่สนใจว่าเขาเปียกเขาถามนางว่า “เจ้าจะไปไหน ? ”
ก่อนที่จะรอให้เฟิงเซียงหรูตอบ หยูเฉียนหยินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้นก็กล่าวว่า “เจ้า ? คุณหนูสามตระกูลเฟิง ? ” จากนั้นนางก็มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถามว่า “แม่ทัพบุอยู่ที่ไหน ? เขาไม่มากับเจ้าหรือ ? ”
เฟิงเซียงหรูตกตะลึง และไม่รู้ว่านางควรตอบคำถามนี้อย่างไร นางมองซวนเทียนฮั่ว แววตาของนางแสดงให้เห็นถึงความไม่ยินยอม
“ตอบคำถามของข้า” ซวนเทียนฮั่วจ้องที่นางแล้วกล่าวว่า “เจ้าจะไปไหน ? ”
“ทำไมเจ้าถึงร้องไห้ ?
