ตะลึง “ท่านไม่ได้มาด้วยกันหรือ”
เฟิงเซียงหรูส่ายหัว “ไม่”
เจ้าของร้านรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย “มีสองห้องที่ดีที่สุดสำหรับการดูการประหารชีวิต ห้องหนึ่งมีคนอยู่แล้ว เหลืออีกห้องหนึ่ง…” เขาชี้ไปที่กลุ่มคนที่เพิ่งขึ้นไปชั้นบน “ห้องที่เหลืออยู่ก็คือที่นั่งที่กระจัดกระจายอยู่ด้านนอก ท่านเห็น…”
“งั้นข้าเอา 1 ที่” เฟิงเซียงหรูไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วก็ขึ้นบันได นางเปียกโชกจากลมหนาว นางรีบเจ้าของร้าน “รีบเอาชาร้อนมาให้ข้าก่อน”
อย่างที่พูดกันแล้วมีคนชั้นบนตะโกนว่า “คุณหนูสามขึ้นมาเร็ว เรามีชาร้อนที่นี่”
นางรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นเคยและเงยหน้าขึ้นมอง ที่นั่นนางเห็นวังซวนโบกมือให้นาง เฟิงเซียงหรูดีใจและเร่งฝีเท้าของนางไปหาวังซวนอย่างกระวนกระวาย แล้วถามว่า “พี่รองอยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่ ? ”
วังซวนพยักหน้าแล้วดึงนางเข้าไปในห้องส่วนตัว นางเห็นเฟิงหยูเองนั่งอยู่ข้างใน นางกำลังดื่มชาและแกะเมล็ดทานตะวัน เมื่อเห็นนางยืนอยู่ที่นั่นด้วยความตกใจ เฟิงหยูเองก็โบกมือให้นางอย่างไร้ประโยชน์ “มานี่สิ”
จากนั้นเฟิงเซียงหรูก็ได้สติขึ้นมาและเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วตรงไปที่จอกชา นางรินชาแล้วจิบ
เฟิงหยูเองส่ายหัวของนางแล้วแจ้งให้หวงซวน “ไปที่ร้านขายเสื้อผ้าที่อยู่ถัดไป และซื้อชุดให้น้องสาม” จากนั้นนางก็ชี้ไปที่หน้าต่างแล้วพูดกับเฟิงเซียงหรู “เฟิงเฉินหยูมาถึงแล้ว”
แน่นอนว่าในทิศทางที่นางชี้ไปมีรถม้ามาถึง มีคนอยู่ข้างในพร้อมกับ
