ผมที่กระเซอะกระเซิงและสวมชุดนักโทษ ขอบคุณฝน มองจากที่ไกลมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเห็นร่องรอยของความสง่างามในร่างกายของนาง
“เฟิงจินหยวนจะร้องไห้หรือไม่ ? ” เฟิงหยูเองยิ้มแล้วหยิบหมูขึ้นจากจานบนโต๊ะ “ลูกสาวที่เขารักมากที่สุดกำลังจะถูกประหารชีวิตด้วยการตัดเอว ข้ากลัวว่าเขาคงจะเอะอะโวยวายที่คฤหาสน์, ใช่หรือไม่ ?”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้า “มันไม่ได้เป็นเพียงการเอะอะโวยวาย ข้าไม่เข้าใจในใจของท่านพ่อมีพี่ใหญ่คนเดียวที่เป็นบุตรสาวของเขา และพวกเราล่ะเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองหัวเราะ “ข้าหวังจริง ๆ ว่าข้าจะถูกเก็บมาเลี้ยง” นางโบกมือและไม่ต้องการพูดอะไรอีก ในเวลานี้หวงซวนกลับมาแล้ว
“ไม่มีชุดดี ๆ ที่สามารถซื้อได้ที่ร้านขายเสื้อผ้า คุณหนูสามรีบเปลี่ยนก่อนเจ้าค่ะ มันดีกว่าการสวมชุดที่เปียก” หวงซวนเป็นคนละเอียดรอบคอบมาก และนางก็ซื้อชุดชั้นในมาด้วย
เฟิงเซียงหรูถามเฟิงหยูเอง “จะมีการประหารชีวิตเมื่อไหร่เจ้าค่ะ ? ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “เร็วๆ นี้”
“เช่นนั้นข้าจะไปเปลี่ยนหลังจากที่ดู” ดวงตาของนางแน่วแน่ และนางจ้องไปที่เวทีอย่างมั่นคง นางไม่เต็มใจที่จะละสายตาออกไปแม้แต่ชั่วขณะ
เฟิงหยูเองพยักหน้าและให้หวงซวนนำเสื้อผ้าไปวางไว้ด้านข้าง ไม่กี่คนก็รวมตัวกันรอบ ๆ หน้าต่างเพื่อดูข้างนอกด้วยกัน
จะประหารเร็ว ๆ นี้ แต่ยังคงมีขั้นตอนที่ต้องทำให้เสร็จ เมื่อถึงที่หมายแล้วต้องระบุหมายเลขประจำตัวบุคคลของนักโทษก่อน ร่างกายของพวกเขาก
