ยวกับการลงโทษถึงตาย ไม่มีจุดประสงค์ในการคุกเข่าต่อไป
เฟิงจินหยวนยืนขึ้นและเดินโซเซออกจากพระราชวัง จางหยวนมองตามเขาด้วยดวงตาของเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าก่อนกลับเข้ามาในห้องโถงสวรรค์
ฮ่องเต้นั่งอยู่บนบัลลังก์มองผ่านรายงาน เมื่อเร็ว ๆ นี้รายงานทำให้เขารู้สึกรำคาญมาก ฤดูร้อนนี้มีฝนตกชุก ตอนนี้เกือบ 8 เดือนแล้ว โดยปกติแล้วตอนนี้เริ่มเข้าฤดูใบไม้ร่วง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างไม่มีการขาดแคลนน ้าในปีนี้ ดูเหมือนว่าทุกมณฑลกำลังส่งรายงานขอความช่วยเหลือจากภัยพิบัติ และภาษีที่ลดลง นี่มันช่างน่ารำคาญจริง ๆ
เมื่อเห็นจางหยวนเข้ามาในห้องโถง เขาก็โยนรายงานลงบนโต๊ะแล้วถามว่า “เขากลับไปแล้วหรือ ? ”
จางหยวนพยักหน้า “พะยะค่ะ”
“หืมม ! ” ฮ่องเต้โกรธมากพออยู่แล้ว เมื่อเรื่องของตำหนักเซียงมาถึงเขาเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น “บุตรสาวของไอ้แก่นั่น เฟิงจินหยวน ช่างบังอาจเสียจริง กล้าที่จะทำสิ่งนี้ อย่างที่เราเห็นที่ เจ้าเก้าตัดสินให้ประหารชีวิตโดยการถูกตัดที่เอวนั้นเบาเกินไป นางควรถูกประหารชีวิตโดยการทำลายอวัยวะ ! สูญเสียอวัยวะ ! ”
จางหยวนที่อยู่ด้านหลังปลอบโยนเขา “ฝ่าบาทต้องทรงปล่อยวางความโกรธของฝ่าบาทสักหน่อย การตัดที่เอวไม่ใช่การลงโทษที่เบาเลยสำหรับผู้หญิงที่งดงามเช่นนี้ นางจะถูกตัดที่เอวเป็นสองส่วน ข้าได้ยินมาว่าหลังจากถูกตัด คนจะยังคงมีสติในทันทีหลังจากที่ถูกตัด เมื่อถึงเวลานั้น วางก้นของนางต่อหน้านาง ในท้ายที่ส
