วนเทียนเย่ถามเรื่องนี้ เฟิงหยูเองไม่หยุดเล่นพู่และนางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น นางเพิ่งเปล่งเสียงของนางแล้วตะโกนออกมาว่า “แม่นม ! ”
บุคคลเพียงคนเดียวในห้องที่เฟิงหยูเองเรียกเป็นคนที่มาจากพระราชวังดังนั้นนางจึงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และโค้งคำนับนางพูดว่า “เพคะ องค์หญิงแห่งมณฑลต้องการให้หม่อมฉันทำอะไรเพคะ ? ”
จากนั้นเฟิงหยูเองกล่าว “ข้ารบกวนแม่นมทูลองค์ชายสามว่าราชวงศ์ต้าชุนจัดการหญิงที่เป็นเช่นนี้อย่างไร ดูเหมือนว่าองค์ชายจะไม่รู้”
แม่นมผงกหัวแล้วหันไปพูดเสียงดัง “ตามกฎหมายของราชวงศ์ต้าชุนหากผู้หญิงคนใดคบชู้สู่ชาย ความผิดคือการสำส่อน การลงโทษคือการตัดเอว”
เมื่อคำพูดตัดเอวถูกเอ่ยออกมา เฟิงเฉินหยูเป็นลมไปทันที
เฟิงจินหยวนสะดุดแล้วก็ล้มลง โชคดีที่มีบ่าวรับใช้คอยสนับสนุนเขาสำหรับคนที่คุกเข่า จุนม่านกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ครอบครัวโชคร้ายนางถูกพาเข้ามาในตำหนักเซียง ทุกอย่างจะถูกปล่อยให้อยู่ในความดูแลของฝ่าบาท” ทั้งสองก็ยืนขึ้นพร้อมกันแล้วเดินไปที่เฟิงจินหยวน จุนเหม่ยกล่าวว่า “ท่านพี่ เนื่องจากสิ่งต่าง ๆ เป็นเช่นนี้ ไม่สามารถปกป้องคุณหนูใหญ่ได้อีกแล้ว”
จุนม่านยังกล่าวอีกว่า “ด้วยบุตรสาวเป็นแบบนี้ ตระกูลเฟิงของข้าจะไม่ดูถูกเจ้าในเรื่องนี้”
เมื่อทั้งสองพูดถึงสิ่งนี้ เฟิงจินหยวนจะพูดอะไร ตอนนี้เฟิงเฉินหยูเป็นคนไร้ค่า และนางก็เป็นคนไร้ค่าที่ทำให้ตระกูลเฟิงเสียหน้า เขาเข้าใจดีว่าการปกป้องบุตร
