เห็นนางเข้ามา หยูเฉียนหยินอยากจะลุกขึ้นไปทักทายนาง แต่เฟิงหยูเองโบกมืออย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องสุภาพมากนักนั่งลงเถิด” ขณะที่พูดอย่างนี้นางเปิดกล่องอาหาร “แขกของพี่เจ็ดคือแขกของข้า ก่อนหน้านี้พวกเราอยู่ที่โรงเตี้ยมครัวเทพ ข้าเห็นว่าเจ้าชอบกินไหล่หมู ดังนั้นข้าจึงให้พ่อครัวทำให้ ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าในเวลาอาหารเย็น ทานเร็ว ! ”
“จริงหรือ ? ” ดวงตาของหยูเฉียนหยินสว่างขึ้น และกล่าวว่า “องค์หญิงแห่งมณฑลกินแล้วหรือยังเจ้าคะ ? มาทานด้วยกันเจ้าค่ะ ! ”
เฟิงหยูเองส่ายหน้า “ข้าทานมาแล้ว”
ซวนเทียนฮั่วก็เดินกลับมาแล้วมองที่ไหล่หมู จากนั้นเขามองไปที่เฟิงหยูเอง และส่ายหัวอย่างไร้ประโยชน์ “เจ้าพยายามทำเพื่ออะไร”
นางยิ้มให้ซวนเทียนอั่วจากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ “ข้ามีพ่อครัวทำให้ ข้าไม่ได้ใช้ความพยายามมากนอกจากการเดินทางครั้งนี้”
ในขณะที่นางพูดอยู่ หยูเฉียนหยินกินไหล่หมูแล้ว นางดูเหมือนว่านางจะสนุกกับมันมาก
ไม่ว่าพ่อครัวของโรงเตี้ยมครัวเทพจะปรุงอาหารอะไรก็ตามมันก็อร่อยกลิ่นไหล่ของหมูติดอยู่ในอากาศทำให้บ่าวรับใช้น ้าลายเกือบไหล
เฟิงหยูเองมองหยูเฉียนหยินกิน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเสียงหัวเราะนี้ถูกสังเกตโดยซวนเทียนฮั่วผู้ที่ได้แต่มองนางอย่างรวดเร็วอย่างไรก็ตามนางไม่สนใจมัน นางให้ความสนใจกับหยูเฉียนหยินเท่านั้น เมื่อไหล่หมูใกล้จะหมด นางก็ถามว่า “แม่นางหยู เจ้าชอบหรือไม่ ? “
หยูเฉียนห
