ยินพยักหน้าสรรเสริญซ ้า ๆ “มันอร่อยจริง ๆ ข้าชอบมัน”
จากนั้นเฟิงหยูเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยกล่าวว่า “นั่นเป็นเรื่องดี ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ชอบมัน นั่นคงจะเป็นการสิ้นเปลือง” นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไป อย่างไรก็ตามนางยังพูดต่อไปขณะเดิน“ไหล่หมูนี้ถูกทำขึ้นสำหรับองค์หญิงแห่งมณฑล แต่พ่อครัวคนนั้นไม่รู้ว่าองค์หญิงแห่งมณฑลนี้ชอบกินอาหารรสเค็ม ถ้าจานมีน ้าตาลเล็กน้อยองค์หญิงแห่งมณฑลก็จะไม่กินมันแม้แต่น้อย แต่เนื่องจากแม่นางหยูชอบ ข้าจะให้คนเอามาส่งให้เจ้าบ่อย ๆ ”
หลังจากพูดแบบนี้ นางไม่สนใจว่าหยูเฉียนทำท่าน่าเกลียดมาก เฟิงหยูเองพาบ่าวรับใช้สองคนของนางเดินออกไป
หลังจากมาถึงทางเข้าด้านหน้าของตำหนักจุน นางก็หยุด สูดหายใจลึกด้านหน้ารถม้าของนาง นางหันกลับมาและเห็นใบหน้าที่ไร้อำนาจอย่างซวนเทียนฮั่ว เขากล่าวว่า “ทำไมเจ้ากังวลเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้ ? ”
นางตอบด้วยคำถามของนางเอง “ แล้วทำไมท่านถึงทำแบบนี้ ? พี่เจ็ด”นางก้าวไปข้างหน้าและดึงแขนเสื้อของซวนเทียนฮั่ว “ข้าไม่รู้ว่าเหตุผลของท่านคืออะไร แต่ข้าไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าเป็นเพราะชอบนาง… ลืมมัน พี่เจ็ด อาเองไม่เคยต้องการได้รับการปกป้องจากใครบางคนจากด้านหลัง นอกจากซวนเทียนหมิง ในโลกนี้อาเองเชื่อใจท่านเท่านั้น แต่ท่าน…”
“อาเอง” ในที่สุดเขาก็ยินดีที่จะเรียกนางอีกครั้ง แต่เขากล่าวว่า “เจ้าเพียงแค่ช่วยเหลือหมิงเอ๋อ ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวก
