งเซียงหรูเทมันไปทั่วพื้น พวกมันก็แตกเป็นเสี่ยง ๆเมื่อตกพื้น
อันชิเงื้อมือของนางขึ้นด้วยความโกรธ แต่นางไม่สามารถเอามือลงเพราะหญิงสาวที่อยู่ต่อหน้านางไม่ใช่แค่บุตรสาวของนาง นางยังเป็นคุณหนูสามของคฤหาสน์เฟิง แม้ว่านางจะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดในฐานะอนุ แต่นางก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะตบนาง
มารดาและบุตรสาวจ้องหน้ากันเริ่มร้องไห้ด้วยกัน อันชิคว้าเฟิงเซียงหรูแล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดแล้วพูดว่า “ถ้าเจ้าจะโทษใคร เป็นเพราะข้าไร้ความสามารถ และเป็นได้เพียงอนุเท่านั้น ถ้าข้าเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลเฟิง บางที… บางทีข้าอาจช่วยให้เจ้าบรรลุความต้องการของเจ้าได้”
เฟิงเซียงหรูตกใจและผละออกจากอ้อมกอดอันชิอย่างรวดเร็ว จากนั้นนางจ้องที่อันชิ “แม่รองอย่าคิดแบบนั้น เฟิงเซียงหรูไม่เคยดูถูกแม่รองและข้าไม่เคยบ่นเลยว่าท่านเป็นแค่อนุ ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่ดีเราจะต้องไม่โลภ ยิ่งกว่านั้น…” นางไตร่ตรองเล็กน้อย “แม้ว่าข้าจะเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ การที่จะได้อยู่กับองค์ชายเจ็ด… ก็คงเป็นไปไม่ได้”
อันชิถอนหายใจ ในขณะที่เช็ดน ้าตาให้เฟิงเซียงหรู นางกล่าวว่า “ข้าแค่คิดถึงเรื่องนี้ ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ ข้าไม่มีความตั้งใจนั้น ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะได้แต่งงานกับตระกูลที่ดีจากนั้นใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขเจ้าต้องจำไว้ว่าถ้าเจ้าไม่มีความสามารถเช่นเดียวกับคุณหนูรองคุณหนูของทุกตระกูลก็เป็นเช่นนี้”
เฟิงเซียงหรูเข้าใจเหตุผลโดย
