ทันที แต่สำหรับนางที่จะเรียนรู้ถึงความสามารถของเฟิงหยูเอง ถึงแม้ว่านางจะถูกทุบตีจนตาย นางก็ไม่สามารถทำได้ เด็กหญิงตัวน้อยเศร้าและเริ่มร้องไห้ขณะนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น
ในเวลานี้เฟิงหยูเองนั่งอยู่ในห้องของนางในเรือนตงเซิง นางกินขนมอบที่ซวนเทียนฮั่วส่งมา วังซวนและหวงซวนยืนเคียงข้างนาง แต่สีหน้าของหวงซวนน่าเกลียดเล็กน้อย ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง นางกล่าวว่า “ข้าไม่ชอบดูการกระทำของนางแบบนั้น นางเลียนแบบคุณหนูนางได้ยินเรื่องนี้เกี่ยวกับการแสดงของเด็กสาวที่นั่นได้อย่างไร ? ”
วังซวนแนะนำ “อย่าพึ่งโกรธ จะเกิดอะไรขึ้นหากนั่นเป็นเพียงอารมณ์ธรรมชาติของนาง ? ”
“เป็นไปได้อย่างไร ! ” หวงซวนสบตา “แล้วเราจะวางเดิมพันอะไร ถ้านางเป็นอย่างนั้นข้าจะ… ข้าจะ… ” นางพูดซ ้าอีกซักพัก แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้เลย
เฟิงหยูเองโบกมือของนางขัดจังหวะการสนทนา “เดาสิ ใครส่งหยูเฉียนหยินมา ? ”
“หืม ? ” ทั้งสองงงงวย วังซวนคิดสักพักแล้วถามว่า “คุณหนูหมายถึงว่านางมีเบื้องหลังแบบนั้นหรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองยักไหล่ และยิ้ม “สามารถบังคับพี่เจ็ดให้เล่นละครด้วยได้ พี่เจ็ดไม่มีทางเลือกนอกจากเล่นตามบทละครนี้” ถามบ่าวรับใช้สองคนแต่ในเวลาเดียวกันนางก็คิดว่าจะต้องมีเรื่องวิกฤติ
นางอารมณ์เสียเล็กน้อย ในเวลานี้บ่าวรับใช้คนหนึ่งเข้ามา และรายงานว่า “มีคนมาจากตำหนักหยูเจ้าค่ะ”
ทั้งสามมองไปที่ประตู และเห็นเป่ยจื่อซึ่งดูหน้าตาห
