ม่นหมองทันที
เฟิงหยูเองโบกมือให้เขา “เป่ยจื่อเข้ามาได้”
เมื่อเป่ยจื่อเข้ามา ใบหน้าของเขาดูไม่มีความสุขมาก ! หวงซวนรู้สึกงงงวย “ฝ่าบาทลงโทษเจ้าหรือ ? ”
เป่ยจื่อส่ายหน้าของเขา
วังซวนยังถามว่า “มันเป็นงานที่ยากหรือไม่ ? ”
เป่ยจื่อส่ายหัวอีกครั้ง
ในท้ายที่สุดเฟิงหยูเองถามว่า “มันคืออะไร เจ้าออกไปและมีคนขโมยกระเป๋าเงินของเจ้าหรือไม่”
เป่ยจื่อตื่นตกใจแล้วพยักหน้าอย่างแท้จริง
หวงซวนเศร้าโศก “ตอนนี้เจ้าอายุเท่าไร เจ้าให้คนขโมยเงินของเจ้าได้จริงหรือ ? ”
จากนั้นเป่ยจื่อก็กล่าว “ไม่ใช่ข้าที่ถูกขโมยไป… มันคือองค์หญิง ! ” เขามองไปที่เฟิงหยูเองใบหน้าของเขากำลังจะร้องไห้ “หมอผีซางคังทำให้สูญเสียอาหาร ! และเขากำลังทำให้สูญเสียไก่”
คำพูดเหล่านี้ทำให้เฟิงหยูเองรู้สึกสับสนอย่างมาก “ข้าเข้าใจได้ว่าการสูญเสียอาหาร บางทีเขากินมากเกินไป แต่เจ้าหมายความว่าอย่างไรสูญเสียไก่ ? ”
เป่ยจื่อบอกกับนางว่า:“ หมอผีซางคังพูดว่าเขาต้องการฝึกหัดยา แต่เขามักจะใช้ชีวิตผู้คนในอดีตเพื่อฝึก ตอนนี้เขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนมาใช้ไก่สด ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามีไก่เสียชีวิตกว่า200 ตัว ตำหนักหยูกินไก่ทุกมื้อ และองค์ชายไม่สามารถทนได้อีกแล้ว”
เฟิงหยูเองหน้ามืดลง ซางคังเจ้าโง่ ! นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินว่ามีคนใช้ไก่ในการรักษาด้วยยา
จากนั้นเป่ยจื่อกล่าวว่า “ฝ่าบาทบอกให้ข้ามาหาองค์หญิง เพื่อเป็นอันตรายต่อไก่เช่
