นนี้มีวัตถุประสงค์ทางการแพทย์หรือไม่ ? หากไม่มีวัตถุประสงค์ เราจะไม่ให้เขาฆ่าไก่อีกต่อไป”
เฟิงหยูเองโบกมือ “ไม่มีอะไร ไม่มีจุดหมายอย่างสมบูรณ์ แต่ถ้าเขาต้องการฆ่าไก่ ปล่อยให้เขาฆ่ามัน ! หากเขาสามารถฆ่าไก่ทั้งหมดในโลกให้ข้าได้ องค์หญิงแห่งมณฑลคนนี้จะยอมรับเขาเป็นลูกศิษย์”
บ่าวรับใช้สองคนนึกถึงเรื่องที่นางกลัวไก่ ดังนั้นพวกเขาจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ใช่ ให้เขาฆ่าพวกมันต่อไป หากเจ้าทนไม่ได้ที่จะกินมัน ก็ส่งพวกมันไปที่บ้านในเขตชานเมือง เด็ก ๆ ชอบกินมัน”
จากนั้นเป่ยจื่อกล่าวว่า “ใช่ ! ข้าลืมเรื่องนี้ได้อย่างไร ไม่เป็นไรผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะกลับไป และสั่งให้ซางคังฆ่าพวกมันต่อไปตราบใดที่มีร้านค้า ตำหนักของเราก็ไม่จำเป็นต้องกินมันต่อไป การฆ่าไก่ไม่ได้มีราคาแพง”
เฟิงหยูเองแสดงความพึงพอใจของนาง จากนั้นกล่าวว่า “ข้ารู้ความตั้งใจของเขา ซางคังนั้นต้องใจเย็นลง ไม่ว่าคนนั้นจะสามารถใช้งานได้หรือไม่ และควรจะใช้เขาอย่างไร มันเป็นสิ่งที่ข้าต้องคิดเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย”
เป่ยจื่อแสดงออกอย่างเคร่งเครียด และกล่าวว่า “ไม่เป็นไรขอรับนอกจากนี้ยังมีข่าวจากค่ายทหาร ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นในการหลอมเหล็ก องค์หญิงสบายใจหรือไม่ขอรับ”
เฟิงหยูเองได้ยินข่าวนี้ และถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตลอดเวลานี้เรื่องของการหลอมเหล็กยังคงเป็นสิ่งที่นางกังวล นางกลัวว่าจะมีข้อผิดพลาดบางอย่างเกิดขึ้น ในตอนแรกนางคิดว่านางจะไปที
