ถคิดออกได้ ในเวลานี้ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางไว้พูดกับนางว่า“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า ข้าช่วยคู่หมั้นของข้าเองเป็นสิ่งที่ข้าต้องทำ ในฐานะที่เป็นบุตรสาวของตระกูลเฟิง เจ้าอ่อนแอเกินไปจริง ๆ”
เฟิงเซียงหรูตกใจและมองดูคนนี้อีกครั้ง ทันใดนั้นนางก็ตระหนักได้ ! ไม่แปลกใจที่นางรู้สึกว่าเขาคุ้นตา คนผู้นี้คือบุชง แม่ทัพทางตะวันออกที่นางเพิ่งหมั้นกับเขา
นางสูญเสียสิ่งที่ต้องทำเล็กน้อย นางก้มหน้าลง นางไม่ต้องการพูดกับเขา อย่างไรก็ตามนางยังคงคิดถึงสิ่งที่บุชงเพิ่งพูดไป
อ่อนแอเกินไป อีกคนที่บอกว่านางอ่อนแอเกินไป เป็นไปได้ไหมที่นางอ่อนแอมากจนกลายเป็นภาระแก่ผู้อื่น ? แต่นางจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร ?
ในขณะที่นางกำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้อยู่ หยูเฉียนหยินวิ่งมาจากสะพานแล้ววนรอบเฟิงเซียงหรู 2 รอบ จากนั้นนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร ไม่งั้นข้าจะไม่รู้วิธีอธิบายองค์หญิงแห่งมณฑลอย่างไร ดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร ข้าสัญญากับพี่เจ็ดว่าข้าจะกลับไปกินข้าวด้วย ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน”
หยูเฉียนหยินจากไปเมื่อนางบอกว่านางจะจากไป ในที่สุดเมื่อเฟิงเซียงหรูได้สติขึ้นมา นางก็ไปไกลแล้ว เฟิงเซียงหรูขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วมองไปที่บุชง และกล่าวว่า “ขอบคุณท่านแม่ทัพบุมากที่ช่วยชีวิตข้า ข้าขอตัวกลับก่อน” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็เดินออกไป และจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก
บุชงมองตามร่างที่เดินจากไปแล้วส่ายหัวอย่างช้
