ึ่งดึงแขนเสื้อของซวนเทียนฮั่วและกล่าวว่า “พี่เจ็ด พรุ่งนี้ไปขี่ม้าหรือไม่เจ้าคะ ? ” หัวใจนางเต้นแรงอีกครั้ง และความเจ็บปวดมันทนไม่ได้
เฟิงหยูเองดึงนางเข้ามาในห้องของนางแล้วถามนางว่า “เจ้ามาหาข้ามีอะไรหรือไม่ ? ”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้าไม่รู้ตัว จากนั้นก็ส่ายหน้าของนางทันทีพึมพำ “ไม่มีอะไรมากเจ้าค่ะ มันเป็นแค่…แค่…”
“เจ้าคิดถึงข้าหรือ” นางตั้งใจช่วยผ่อนคลายบรรยากาศจากนั้นลูบหลังมือเฟิงเซียงหรูพูดกับนาง “องค์ชายเก้าส่งพ่อครัวจากโรงเตี้ยมครัวเทพมาที่คฤหาสน์วันนี้ เย็นนี้เจ้าอยู่ทานมื้อเย็นกับข้าก่อน อีกสักครู่ข้าจะส่งคนไปเรียกแม่รองอันมาด้วย”
เฟิงเซียงหรูจึงสามารถตอบสนองได้ การเห็นเฟิงหยูเองยังคงปฏิบัติต่อนางอย่างใกล้ชิด นางรู้สึกเศร้าและน ้าตาคลอ
เฟิงหยูเองโอบกอดนางด้วยความอ่อนโยนและลูบหลังนางเบา ๆ นางเข้าใจว่าหลังจากที่นางจากไปแล้ว ขนมอบของอันชิได้ทำร้ายเหยาซื่อมารดาและบุตรสาวต่างก็ไม่มีความสุข ตระกูลเฟิงก็ยิ่งทำตัวร้ายกาจยิ่งขึ้นด้วยส่งเด็กผู้หญิงคนนี้ไปที่วัด ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้ซวนเทียนฮั่ว…ลืมมันไปเถอะ นางรับผิดชอบเรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มต้น ถ้านางไม่ได้จัดแจงให้ซวนเทียนฮั่วและเฟิงเซียงหรูมีเวลาอยู่ด้วยกันหลายครั้ง เด็กผู้หญิงคนนี้ก็จะไม่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยและนางคงไม่มีความหวังเช่นนี้ หากจะกล่าวอย่างเปิดเผยมันเป็นความผิดของนาง
“เฟิงเซียงหรูไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะอธิบายกับเจ้าเอง” คำพูด
