องรู้สึกว่ารอยยิ้มของคนผู้นั้นดูเหมือนจะคุ้นตาเล็กน้อย
ในขณะที่พวกเขากำลังคาดเดา ผู้คนบนเรือมาถึงฝั่งแล้วและเสี่ยวเอ้อของโรงเตี้ยมเชิญพวกเขาเข้ามาในอาคาร
ในห้องถัดไป ตวนมู่ชิงพูดอีกครั้ง “เห็นได้ชัดว่านอกจากองค์ชายเก้าซึ่งเป็นเจ้าของร้านแล้ว ยังมีเพียง 2 คนเท่านั้นที่สามารถมาที่นี่และทานได้โดยไม่ต้องจองล่วงหน้า คนหนึ่งคือองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน และอีกคนคือองค์ชายเจ็ด”
มีคนแก้ไข “อันที่จริงมีเพียงองค์ชายเจ็ดเท่านั้น เพราะองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันถือเป็นเจ้าของ”
ตวนมู่ชิงคร ่าครวญอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เกือบหกปีที่แล้วข้าไม่ได้กลับมาที่เมืองหลวง ระหว่างงานเลี้ยงในพระราชวังครั้งหนึ่ง ข้าเคยพบองค์ชายเจ็ด ในเวลานั้นพระองค์ดูเหมือนเทพเซียนและค่อนข้างน่าจดจำ อย่างไรก็ตามข้าไม่เคยคิดว่าเมื่อเห็นพระองค์อีกครั้ง พระองค์จะมีหญิงสาวอยู่เคียงข้างพระองค์ มันยากที่จะเชื่อ ! ไปกันเถอะ ไปดูองค์ชายเจ็ดกัน”
หลังจากที่ตวนมู่ชิงพูดทักทายผู้คน ทุกคนในห้องข้าง ๆ ก็ลุกขึ้น เมื่อพวกเขาออกจากห้องส่วนตัวของพวกเขา ซวนเทียนฮั่วและเด็กหญิงก็ขึ้นมาแล้ว
ด้วยการที่ตวนมู่ชิงเป็นผู้นำทาง เจ้าหน้าที่ทุกคนคุกเข่าต่อหน้าซวนเทียนฮั่วแล้วกล่าวว่า “คารวะองค์ชายจุนพะยะค่ะ ข้าเป็นขุนนางที่ต ่าต้อย”
ซวนเทียนฮั่วรีบกล่าวตอบ “ไม่จำเป็นที่จะต้องถ่อมตัวเลย ทุกคนลุกขึ้นได้” จากนั้นเขาก็หยุดสักครู่แล้วเพิ่ม “เจ้าบอกว่าตัวเองเป็นขุนนาง
