ื่นมือดึงนางกลับ “ใส่ใจดูแลรูปร่างหน้าตาของเจ้าบ้าง”
นางสูญเสียการควบคุมตัวเอง เกือบครึ่งปีแล้วตั้งแต่นางเห็นซวนเทียนหมิงจะบอกว่านางไม่เคยคิดถึงเขาจะเป็นเรื่องโกหก แต่นางเห็นซวนเทียนหมิงชี้ไปที่ข้างหลังเขา ดังนั้นนางจึงเห็นใบหน้าของเด็กสาวขี้สงสัย
เฟิงหยูเองกระพริบตาและผู้หญิงคนนั้นก็กระพริบตา นางเบ้ปากและผู้หญิงคนนั้นก็เบ้ปากเหมือนนาง นางเอียงหัวพิงซวนเทียนหมิง ผู้หญิงคนนั้นก็เอียงหัวพิงซวนเทียนฮั่ว
หัวใจของเฟิงหยูเองสั่นเพราะความรู้สึกแปลก ๆ ทำให้จิตใจนางเต็มไปด้วยความอยากรู้ เมื่อนางมองซวนเทียนฮั่วอีกครั้ง การจ้องมองของนางก็เต็มไปด้วยคำถาม
แต่เขาแนะเพียงสั้น ๆ “นี่คือหยูเฉียนหยิน”
เฟิงหยูเองไม่ได้รับความกระจ่างเล็กน้อย แต่ซวนเทียนหมิงคว้าไหล่ของนางและใช้แรงเล็กน้อย นางเข้าใจว่าสิ่งนี้หมายความว่านางไม่ควรถามต่อ ดังนั้นนางจึงยอมแพ้และไม่พูด
ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะอีกครั้งและเสี่ยวเอ้อนำอาหารมาเพิ่ม หญิงสาวที่ชื่อหยูเฉียนหยินกลืนน ้าลายและถามซวนเทียนฮั่วว่า “พี่เจ็ด ข้าจะกินได้หรือยัง ? ”
ซวนเทียนฮั่วยิ้ม และพยักหน้า “กินได้เลย การเดินทางนี้ทำให้เจ้าอดมากแล้ว” เสียงของเขานุ่มนวล แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเท่ากับตอนที่พูดกับเฟิงหยูเอง
หยูเฉียนหยินหยิบตะเกียบของนางอย่างมีความสุข และตรงไปที่ไหล่หมูโดยไม่ต้องคิด
ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เฟิงหยูเอง เพราะแม้แต่ซวนเทียนหมิงก็แทบจะพังทลาย เมื่อมองผู้หญิงคนนั้
