เอ้อยิ่งแย่ลงไปอีก “ท่านใต้เท้า คำพูดของท่านไม่มีเหตุผล ในเวลาที่องค์ชายเจ็ดทรงสั่งอาหาร ข้าก็อยู่ที่นี่ หากท่านไม่อยากกิน ท่านสามารถปฏิเสธได้ แต่ท่านยอมรับและท่านก็กินมัน ทำไมท่านถึงเสียอารมณ์เมื่อถึงเวลาต้องจ่ายเงิน ? ท่านลองไปคุยกับองค์ชายเจ็ดดีหรือไม่ขอรับ”
ตวนมู่ชิงไม่เต็มใจที่จะเสียหน้าไปมากขนาดนั้น ยิ่งกว่านั้นเขายังไม่กล้าที่จะไป โชคดีที่เขานำตั๋วแลกเงินมาด้วยก่อนที่จะออกจากบ้านในวันนี้ตอนแรกเขาวางแผนที่จะเดินเล่นรอบเมืองหลวง แม้กระนั้นใครจะรู้ว่าอาหารง่าย ๆ จะทำให้เขาอยู่ในสถานะนี้
เมื่อพวกเขาจากไป ใบหน้าของพวกเขาดำสนิท เฟิงหยูเองเอนกายพิงรอยแตกที่ประตูเพื่อมองออกไป หน้าตาเศร้าหมองของตวนมู่ชิงทำให้นางหัวเราะ หลังจากกลุ่มนั้นออกจากอาคารไปแล้ว ซวนเทียนหมิงก็ดึงนางกลับมา
เป่ยจื่อได้กลับมาสู่ตำแหน่งเดิมแล้ว และนางก็หัวเราะเสียงดัง “พี่เจ็ดเยี่ยมจริง ๆ ! ”
หลังจากพูดอย่างนี้เสียงหัวเราะที่ชัดเจนก็มาจากประตู ทันทีหลังจากนี้ร่างที่เหมือนเทพเซียนปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา
เฟิงหยูเองหลุดจากการจับของซวนเทียนหมิงอย่างมีความสุข และรีบไปกอดแขนของซวนเทียนฮั่ว “พี่เจ็ด ข้าคิดถึงเสด็จพี่”
ซวนเทียนฮั่วมองหน้านาง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ดีอย่างไรก็ตามเขาถามซวนเทียนหมิง “ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงผิวคล ้าและผิวเนียนกว่าเดิม ? ”
ซวนเทียนหมิงกางมือ “นางออกจากเตาเผาขณะทำงานกับเหล็ก”จากนั้นเขาก็ย
