กูลเฟิงของเราจะยิ่งแย่ลง เพื่อหลีกเลี่ยงการมีส่วนร่วม สำหรับสิ่งที่จุนเหม่ยและข้านำมา… “นางหันกลับมา และพูดกับฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่อาจจะต้องนำออกมา และนำไปใช้”
จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเพียงเล็กน้อย นางลืมตาและถามนางว่า “สิ่งที่จะนำมาใช้คืออะไร?”
จุนเหม่ยเข้ารับตำแหน่ง และกล่าวว่า “ตอนนี้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับตระกูลเฟิง ท่านพี่ก็จะถูกขุนนางราชสำนักกีดกัน และทุกคนก็มองดูสามีในระยะห่าง ท่านแม่เป็นคนที่สมเหตุสมผลมาก หากสิ่งต่าง ๆ ยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป มันจะแย่มากสำหรับท่านพี่”
จากนั้นจุนม่านกล่าวว่า “โชคดีที่พี่เรายังคงมีเสด็จลุงคุ้มหัว แต่งานนี้จะมีค่าใช้จ่าย คฤหาสน์ไม่มีเงิน ดังนั้นสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือสินเดิม”
เมื่อทั้งสองพูดกันเรื่องนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าจะพูดอะไรได้อีกบ้าง นางบอกยายจาว “เอาของเหล่านั้นออกจากคลังสินค้าของเรือนซูหยา และเอาไปใส่ไว้ในคลังของตระกูล” เมื่อนางพูด การแสดงออกของนางราวกับว่ามีคนเซาะร่องเนื้อของนาง
ทุกคนรู้ว่าพี่น้องเฉิงกำลังจิ้มที่รากฐานของฮูหยินผู้เฒ่า
แม้ว่าทุกคนเข้าใจว่าการที่จุนม่านควบคุมเงินส่วนรวม และเฟิงหยูเองควบคุมชีวิตของตระกูลเฟิง สินเดิมของเฟิงเฉินหยูจะไม่เหลืออยู่อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่ามันจะยากไร้ในระดับนี้
อันชิเป็นกังวลเล็กน้อยถามอย่างเงียบ ๆ “เรื่องนี่จะไม่ล่วงเกินตำหนักเซียงใช่หรือไม่เจ้าคะ” แต่นางคิดถึงบางสิ่งบา
