ือของเขาถูกแส้รัด
เขาหันมาและจ้องมองที่ซวนเทียนหมิง “องค์ชาย หมอผีซางคังเป็นคนจากทางเหนือ แม้ว่าขุนนางที่ต ่าต้อยผู้นี้จะอยู่ในเมืองหลวง แต่ขุนนางผู้ต ่าต้อยคนนี้มีสิทธิ์กำจัดเขาหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองต้องการหัวเราะจริง ๆ ตวนมู่ชิงโกรธหรือไม่ ? เขาต้องให้เหตุผลกับซวนเทียนหมิงจริง ๆ !
ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “ทุกสิ่งในโลกนี้เป็นของราชวงศ์ เป็นไปได้หรือไม่ว่าสามมณฑลทางเหนือไม่ได้เป็นของราชวงศ์ต้าชุน ? ”
มู่ชิงนั้นพูดไม่ออกอย่างสมบูรณ์ เขาแค่รู้สึกถึงแรงของแส้ในขณะที่เขาถูกโยนออกไป !
โชคดีที่เขามีความสามารถพอสมควร และเขาก็ไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายอย่างหมอผีซางคัง น่าเสียดายที่เขาสามารถทำอะไรได้นอกจากยืนนิ่ง ๆ หมอผีที่เขานำมาที่เมืองหลวงเพื่อรักษาซวนเทียนเย่ยังคงคุกเข่าแทบเท้าของเฟิงหยูเอง มันเหมือนว่าเขาเป็นผู้ศรัทธามากที่จะนมัสการพระเจ้าของเขา เขาเป็นคนมุ่งมั่นอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่ให้ความสนใจกับหมอผีซางคังอีกต่อไป นางลุกขึ้นยืนแล้วไปอยู่ข้างซวนเทียนเย่ ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ นางพูดกับเขาว่า “หนังสือการหมั้นของบุตรสาวของตระกูลเฟิง, เฟิงเฉินหยู ข้าได้นำมาที่ตำหนักเซียงแล้ว ข้าต้องแสดงความยินดีกับพี่สาม แต่ข้าไม่รู้ว่าข้าควรเรียกท่านว่าพี่เขยหรือพี่สามในครั้งต่อไปที่เราพบกัน” ขณะที่พูดสิ่งนี้นางหันหลังกลับ และชี้ไปที่รถเข็นที่ถูกดันเข้ามา “นี่คือรถเข็นที่องค์ชายเก้าเคยใช้มาก่อน
