งพูดกับพวกเขำว่ำ “วังซวนไปต ำหนักหยุน ให้องค์ชำยเก้ำเลิกใช้รถเข็น ขำของพระองค์หำยดีแล้ว เรำจะส่งรถเข็นให้คนอื่นใช้เขำไม่สำมำรถลุกจำกเตียงได้ รถเข็นคนพิกำรนี้เรำจะส่งไปยังต ำหนักเซียง”
หวงซวนหัวเรำะกล่ำวว่ำ “กำรส่งรถเข็นไปให้องค์ชำยสำม เป็นไปได้ว่ำองค์ชำยอำจตำยด้วยควำมโกรธ ! ”
วังซวนเลือก “ถูกต้อง หำกองค์ชำยตำยด้วยควำมโกรธ หำกองค์ชำยพ่ำยแพ้ต่อควำมตำยในตอนนั้น บำงทีอำจจะเป็นกำรยำกกว่ำที่จะรับมือกับฮ่องเต้ แต่ถ้ำเขำตำยด้วยควำมโกรธ นั่นก็ไม่สำมำรถต ำหนิใครได้”
เฟิงหยูเองพยักหน้ำ “ใช่ หำกเขำไม่สำมำรถทนสิ่งนี้ได้มำกขนำดนี้ควำมหวังในกำรได้รับบัลลังก์คืออะไร”
“บ่ำวรับใช้ผู้นี้จะไปทันทีเจ้ำค่ะ” วังซวนไม่รอช้ำ นำงรีบหมุนตัวออกจำกห้อง
หญิงสำวคนหนึ่งน ำอำหำรกลำงวันมำด้วย หลังจำกหวงซวนรับและส่งบ่ำวรับใช้ออกไป นำงวำงโต๊ะพร้อมพูดกับเฟิงหยูเองที่ก ำลังล้ำงมือ“ท่ำนฮูหยินได้ยินว่ำเรำไม่สำมำรถไปเสี่ยวโจวได้ทันที ดูเหมือนนำงไม่มีควำมสุข แต่ท่ำนฮูหยินโทษตัวเองเล็กน้อยพูดซ ้ำ ๆ ว่ำท ำให้คุณหนูล ำบำก อย่ำงไรก็ตำมนำงยืนยันอย่ำงต่อเนื่องเกี่ยวกับกำรช่วยเฟิงคุนหำกมีบำงอย่ำงเกิดขึ้นกับฮ่องเต้ บำงทีนำงอำจจะต้องตำย”
เฟิงหยูเองล้ำงมือให้เสร็จแล้วโบกมือให้หวงซวนไปกินกับนำง หลังจำกนำงกัดไก่ไป 2 ค ำ นำงพูดว่ำ “กำรได้รับบทเรียนเล็กน้อยไม่เลว ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด นำงต้องรู้ว่ำควำมใจดีไม่ใช่สิ่งที่ควรมีอยู่เสมอ ในสภำพแ
