กลำงวัน ? ”
นำงส่ำยหัว “ทั้งกลำงวันและกลำงคืนก็ไม่ดี ข้ำยังเด็ก และข้ำยังไม่โต”
“เจ้ำมีระดูแล้ว”
“ระดูไม่ได้หมำยควำมว่ำร่ำงกำยของข้ำเติบโตแล้ว”
“เช่นนั้นองค์ชำยผู้นี้จะรอจนกว่ำเจ้ำจะถึงอำยุออกเรือน”
“ตำมเหตุผลข้ำจะได้รับกำรพิจำรณำให้เป็นผู้ใหญ่หลังจำกอำยุ 18 ปีเท่ำนั้น”
“บ้ำ ! ” คนบำงคนไม่มีควำมสุข “เฟิงหยูเอง เจ้ำลองพูดอีกครั้ง”
“ข้ำ… ข้ำจะไม่พูด” นำงเกลียดจริง ๆ ว่ำนำงไม่สำมำรถตบตัวเองได้นำงจะท ำให้ตัวเองเสียเปรียบด้วยวำยร้ำยผู้นี้ด้วยควำมสมัครใจได้อย่ำงไร ? เฟิงหยูเอง โอ้ เฟิงเฟิงหยูเอง นำงดูถูกตัวเองอย่ำงแท้จริง
“มำนี่สิ ! ” ซวนเทียนหมิงโบกมือให้นำง “ข้ำจะแสดงให้เจ้ำดู”
นำงเดินไปข้ำงหน้ำด้วยควำมสับสน และเห็นอีกฝ่ำยเอื้อมมือขึ้นและปลดกระดุม นำงเริ่มไม่มีควำมสุขอีกครั้ง “สมองของเจ้ำเต็มไปด้วยตัวอสุจิหรือ”
“นั่นคืออะไร ? ” ซวนเทียนหมิงไม่เข้ำใจ “อะไรคือสิ่งนั้น ? ”
“ข้ำบอกเจ้ำว่ำอย่ำแสดงปรำรถนำมำกเกินไป!” นำงตะโกน และชี้ไปที่มือของเขำ “เจ้ำต้องกำรลองและปลดกระดุมอีกเม็ดหรือไม่? องค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้จะเฆี่ยนเจ้ำจนตำย ! ”
เขำไม่เชื่อในสิ่งต่ำง ๆ และปลดกระดุมเม็ดอื่น ในเวลำเดียวกันเขำกล่ำวว่ำ “เจ้ำก ำลังข่มขู่ใคร ! องค์ชำยผู้นี้เป็นคนสอนทักษะเจ้ำเพียงเล็กน้อยเท่ำนั้น จะได้เห็นกันว่ำใครจะเฆี่ยนใคร ! ”
นำงคิดเล็กน้อยและพบว่ำเป็นเรื่องจริง นำงเรียนรู้แส้จำกซวนเทียนหมิงนี่ไม่ใช่แค่กำรแสด
