ของพวกเขำ “เข้ำไปในห้อง เรำจ ำเป็นต้องคุยกันอย่ำงจริงจัง” ขณะดึงหญิงสำวเข้ำไปในห้อง เขำโบกมือให้สำมคนที่อยู่ข้ำงหลังพวกเขำและพูดว่ำ “รออยู่ข้ำงนอก หำกไม่มีอะไรส ำคัญเกิดขึ้นอย่ำรบกวนเรำ แม้ว่ำจะมีบำงสิ่งที่ส ำคัญ เจ้ำก็ไม่ควรรบกวนเรำ”
หลังจำกพูดอย่ำงนี้แล้วทั้งสองคนก็เข้ำไปในห้อง ซวนเทียนหมิงปิดประตูสองบำนด้วยกำรสะบัดแขน
เฟิงหยูเองดูและเดำะลิ้นของนำง ศิลปะกำรต่อสู้โบรำณไม่สำมำรถแยกออกจำกกำรใช้ควำมแข็งแกร่งภำยในได้อย่ำงแท้จริง นี่คือสิ่งที่ศิลปะกำรต่อสู้สมัยใหม่ไม่สำมำรถแข่งขันได้ ในควำมเป็นจริงจำกมุมมองที่แน่นอนทั้งสองควรเป็นสิ่งเดียวกัน พวกเขำทั้งคู่พึ่งพำคนที่เพิ่มพลังงำนไปยังบำงส่วนเพื่อเปลี่ยนร่ำงกำย นำงมักจะคิดว่ำพลังภำยในของศิลปะกำรต่อสู้ควรเป็นผลมำจำกกำรหล่อหลอมอย่ำงต่อเนื่องเป็นพันๆ ปี และควบคุมพลังงำนภำยในของศิลปะกำรต่อสู้โบรำณ เป็นเวลำกว่ำพันปีที่บำงสิ่งบำงอย่ำงจะต้องเกิดขึ้นซึ่งน ำไปสู่กำรขำดหำยไป นี่คือสิ่งที่ท ำให้พลังภำยในของยุคปัจจุบันได้ลดลง ท ำให้มีควำมยืดหยุ่นน้อยลง
นำงคิดถึงเรื่องไร้สำระนี้ และเมื่อนำงฟื้นขึ้นมำนำงก็พบว่ำนำงถูกลำกไปที่ข้ำงเตียงโดยซวนเทียนหมิง
เฟิงหยูเองกระโดดขึ้นทันที นำงกระโดดไกลมำกขณะที่จ้องมองซวนเทียนหมิงจ้องมอง และเฝ้ำยำม “ที่ตอนกลำงวัน เจ้ำจะท ำอะไร ? ”
เขำตอบด้วยค ำถำมของเขำเอง “เป็นไปได้หรือไม่ที่องค์ชำยผู้นี้จะท ำได้ทุกอย่ำงเมื่อไม่ใช่ตอน
