เมื่อได้ยินว่ำตวนมู่ชิงอยำกพบเฟิงหยูเอง เฟิงจินหยวนรู้สึกว่ำเขำปวดหัว เขำจะพบใครก็ได้ แต่ท ำไมเขำยืนยันที่จะพบหนำมยอกอก ? ไม่ว่ำเขำจะได้พบนำงหรือไม่ ตัวเขำเองไม่สำมำรถตัดสินใจได้ !
เขำพูดอย่ำงไร้ประโยชน์กับตวนมู่ชิง “รองแม่ทัพควรมีควำมเข้ำใจเกี่ยวกับตระกูลเฟิงเล็กน้อย แม้ว่ำนำงจะเป็นบุตรสำวกับเสนำบดีเฟิงแต่เสนำบดีผู้นี้ไม่สำมำรถตัดสินใจได้อย่ำงแท้จริง หำกท่ำนต้องกำรพบนำง เสนำบดีผู้นี้สำมำรถแจ้งให้นำงทรำบ แต่ไม่รู้ว่ำนำงจะมำหรือไม่นั้น ข้ำไม่สำมำรถตอบได้อย่ำงแน่นอน”
หลังจำกเฟิงจินหยวนกล่ำวสิ่งนี้ เขำส่งคนไปเชิญเฟิงหยูเอง ทั้งสองยังคงดื่มชำ และพูดคุยอย่ำงอิสระ หลังจำกรอ 1 ชั่วยำมเต็ม เฟิงจินหยวนคิดว่ำเฟิงหยูเองไม่อยำกเห็นหน้ำตวนมู่ชิง ใบหน้ำของเขำกลำยเป็นน่ำเกลียดเล็กน้อย ในที่สุดบ่ำวรับใช้ก็มำบอกพวกเขำว่ำ“คุณหนูรองมำถึงแล้วขอรับ”
ควำมเย็นวิ่งผ่ำนร่ำงกำยของเฟิงจินหยวน ในขณะที่เขำเริ่มรู้สึกประหม่ำเล็กน้อย เขำดูถูกปฏิกิริยำธรรมชำติแบบนี้อย่ำงแท้จริง เมื่อมองไปที่ตวนมู่ชิง เขำเห็นว่ำตวนมู่ชิงไม่ได้มองมำที่เขำ ดังนั้นเขำจึงสงบลง
ไม่นำนต่อมำเฟิงหยูเองก็เดินเข้ำไปในห้องโถง บ่ำวรับใช้ที่อยู่ด้ำนหลังของนำงคือวังซวน
ตวนมู่ชิงไม่ได้ลุกขึ้น เขำเงยหน้ำขึ้นเล็กน้อย เมื่อเหลือบตำเล็กน้อย เขำมองนำงอย่ำงใกล้ชิด
จำกกำรสังเกตเฟิงหยูเอง นำงเดินไปที่ด้ำนหน้ำของห้องโถง นำงเปิดเผยใบหน้ำที่ยิ้มแย้มและตะโก
