นออกมำว่ำ “ท่ำนพ่อ”
เฟิงจินหยวนพยักหน้ำ “อำเอง รองแม่ทัพสำมมณฑลทำงเหนือ, ตวนมู่ชิง ต้องกำรพบเจ้ำ”
เฟิงหยูเองไม่ส่งเสียง เพรำะนำงเดินไปที่เก้ำอี้แล้วนั่งลง จำกนั้นนำงรับชำจำกบ่ำวรับใช้ และจิบก่อนแสดงควำมสับสน “โอ้ ? ” นำงกล่ำวเสริมทันทีว่ำ “แล้วเขำอยู่ที่ไหนล่ะ ? ”
ทันใดนั้นเฟิงจินหยวนอยำกจะหัวเรำะ แต่ใบหน้ำของตวนมู่ชิงเปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่ำงแท้จริงในครั้งนี้ เขำเคยได้ยินเกี่ยวกับกำรกระท ำของเฟิงหยูเอง โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งหลังจำกข่ำวของซวนเทียนเย่ที่ได้รับบำดเจ็บสำหัสไปถึงทำงภำคเหนือของเขำ มีคนสอบถำมเกี่ยวกับองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน น่ำเสียดำยที่ค ำถำม 100 ค ำถำมไม่สำมำรถเปรียบเทียบกับกำรพบนำงได้โดยตรง ข่ำวลือทั้งหมดไม่สำมำรถให้ควำมรู้สึกนี้กับเขำได้ ตวนมู่ชิงรู้สึกว่ำเมื่อเฟิงหยูเองนั่งลงเสนำบดีที่สง่ำงำมเฟิงจินหยวนก็ถูกสยบอย่ำงสิ้นเชิง
แต่นำงเห็นได้ชัดว่ำเป็นเด็กหญิงตัวเล็กอำยุ 13 ปี แขนและขำของนำงผอมแห้ง นำงได้รับกลิ่นอำยนี้มำจำกไหน
เฟิงจินหยวนเห็นว่ำบรรยำกำศนั้นช่ำงน่ำอึดอัดใจจริง ๆ ตำมนิสัยของเฟิงหยูเอง ถ้ำเขำไม่แนะน ำ บำงทีนำงอำจจะนั่งต่อที่นั่น แสร้งท ำเป็นไม่เห็นตวนมู่ชิง ไม่มีอะไรที่เขำสำมำรถท ำได้ เขำกระแอมจำกนั้นเอื้อมมือไปที่จุดที่ตวนมู่ชิง “นี่คือรองแม่ทัพตวนมู่ชิง”
จำกนั้นเฟิงหยูเองจึงหันมำมอง อย่ำงไรก็ตำมนำงมองเขำด้วยท่ำทำงที่จริงจังมำก หลังจำกเฝ้ำดูเขำเป็นเวลำนำนในที่สุดน
