ขำจะใช้วิธีกำรที่ไม่เหมำะสมอย่ำงยิ่ง
ฮ่องเต้มอบภำรกิจใหญ่หลวงให้เขำ แล้วยังบอกว่ำเขำใช้วิธีกำรที่ไม่เหมำะสม เขำยิ่งใช้วิธีที่ไม่เหมำะสมมำกขึ้น “นอกจำกนี้ข้ำยังต้องไล่ตำมมำรดำของเจ้ำ ? ระหว่ำงเจ้ำกับรำชส ำนัก เจ้ำไม่สำมำรถบอกได้ว่ำอันไหนส ำคัญกว่ำกัน”
ซวนเทียนหมิงเงยหน้ำขึ้นมอง “ควำมหมำยของท่ำนพ่อคือเสด็จแม่มีควำมส ำคัญมำกกว่ำรำชวงศ์ต้ำชุน”
ฮ่องเต้เปิดปำกของเขำ และดูเหมือนว่ำเขำก ำลังจะบอกว่ำใช่ แต่ในที่สุดหลังจำกถูกจับจ้องจำกจำงหยวน เขำไม่ได้พูดค ำที่ไม่เหมำะสมอย่ำงยิ่ง เขำท ำได้เพียงพูดว่ำ “ไม่ใช่ว่ำรำชวงค์ต้ำชุนยังมีเจ้ำอยู่ ! ”
เฟิงหยูเองรู้ว่ำกำรสนทนำระหว่ำงบิดำกับบุตรจะไม่มีวันสิ้นสุด รีบเข้ำไปอย่ำงรวดเร็วเลือกสิ่งที่ฮ่องเต้จะสัญญำ “หลังจำกเอำชนะเฉียนโจวแล้ว มันจะเป็นของอำเองจริง ๆ หรือเพคะ”
ฮ่องเต้พยักหน้ำ “แน่นอน”
“ดีมำก” นำงก็มีควำมสุขเช่นกัน “ในตอนแรกข้ำต้องกำรเฉียนโจวเพรำะดอกบัวหิมะเทียนชำน แต่ข้ำก็ยุ่งอยู่กับงำน ข้ำได้ยินมำว่ำพวกมันจบลงด้วยกำรอบแห้ง หลังจำกได้รับเฉียนโจวแล้ว นั่นจะไม่ใช่ของหำยำกอีกต่อไป ข้ำจะต้องกลับมำที่ต้ำชุนเพื่อเปิดโรงหมอ เสด็จพ่อเสด็จพ่อเคยตรัสว่ำเมื่อข้ำเปิดโรงหมอ เสด็จพ่อต้องกำรร่วมลงทุนด้วย”
ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด ฮ่องเต้ก็ไม่สำมำรถเข้ำใจได้ว่ำโรงหมอนี้คืออะไรและคิดว่ำมันอำจจะเป็นเช่นร้ำนห้องโถงสมุนไพร ที่เลวร้ำยที่สุดเขำจะเปิดใช้เงินเท่ำไหร่ในกำรร่ว
