้านหลัง “ให้คนเตรียมเตาอั้งโล่ ! เมื่อเจ้ากลับไปแล้ว ช่วยเปลี่ยนชุดให้อนุฮันทันที”ฝนตกมาทันที ไม่ว่าพวกเขาจะพูดดังขนาดไหน มันก็ถูกปกคลุมไปด้วยเสียงของสายฝน ฮูหยินผู้เฒ่าไม่รู้ว่าเฟินไดได้ยินสิ่งที่นางพูดหรือไม่ แต่นางก็เป็นห่วงอันชิ ในขณะที่นางสั่งยายจาว “ให้คนไปที่คลังนำสินเดิมของเฉียนโจวออกมาวางไว้ในสนามหน้าบ้าน เอาออกมาให้หมด ! ”นางตะโกนใส่หูของยายจาว และยายจาวยิ้ม จากนั้นนางมองไปที่พี่น้องแซ่เฉิงเพื่อช่วยสนับสนุนฮูหยินผู้เฒ่าในขณะที่นางรีบวิ่งไปที่เรือนซูหยาจุนม่านตะโกนต่อต้านสายฝน “ไปที่ห้องโถงเรือนโบตั๋นก่อนเจ้าค่ะ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าตากฝนนานไม่ได้เจ้าค่ะ”แต่ในเวลานี้เฟิงเฉินหยูดูเหมือนจะจำบางสิ่งได้ทันใดนั้น ร่างกายของนางสั่นเทาขณะที่นางฟื้นตัวอย่างรวดเร็วนางคว้าแขนของฮูหยินผู้เฒ่าแล้วพูดเสียงดัง “ท่านย่า ! สินเดิมของเฉียนโจวไม่ได้ถูกส่งไปยังเรือนซูหยาเท่านั้นเจ้าค่ะ! ”ฮูหยินผู้เฒ่ากระทืบเท้า “รู้แล้ว! นอกจากนี้ยังมีของที่เพิ่มเข้าไปในคลัง พวกมันจะถูกนำออกมาด้วย”“ไม่ใช่อย่างนั้นยังมีอีกมากเจ้าค่ะ ! ” เฟิงเฉินหยูมองด้วยตากว้าง ฝนทำให้นางเปียกโชกไปทั้งตัว และผมบนหน้าผากของนางยุ่งเหยิง รอยแผลเป็นที่ถูกปิดด้วยกอชนั้นถูกเปิดเผยทำให้ตกใจเล็กน้อยฮูหยินผู้เฒ่าไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาของนางได้ดังนั้นนางจึงหันไปด้วยความหงุดหงิด อย่างไรก็ตามนางได้ยินเฟิงเฉินหยูพูดว่า “เฉียนโจวไม่เพี
