ก่อนที่พราชายาหยุนจะไปที่ห้องโถงสวรรค์ นางก็พร้อมที่จะถูกหลอก นางรู้ว่าซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองเข้ามาในพระราชวังในวันนี้ หากฮ่องเต้ได้รับบาดเจ็บภายใต้การดูแลของพวกเขา พวกเขาคงไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกต่อไปแต่ในท้ายที่สุดนี่คือความพยายามลอบสังหารโดยเฉียนโจว มันรุนแรงกว่ากลอุบายทั่วไปที่ฮ่องเต้ใช้ พราชายาหยุนไตร่ตรองอย่างหนักและคิดอยู่นาน นางต้องไปที่ห้องโถงสวรรค์แม้ว่ามันจะไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่ก็เพื่อบุตรชายของนางแน่นอนว่านางไม่ได้ตั้งใจจะไปพบฮ่องเต้ นางคิดว่าอย่างมากนางจะยืนอยู่ข้างนอกและพูดสองสามคำผ่านประตู ใครจะรู้ว่าก่อนที่นางจะเข้าไปใกล้ห้องโถง นางได้ยินฮ่องเต้ตรัสแบบนั้น ด้วยความโกรธนางจึงหันหลังจากมานางกำนัลในตำหนักศศิเหมันต์เคยชินกับการที่พราชายาหยุนไม่ยอมพบฮ่องเต้ และพวกเขาก็คุ้นเคยกับพราชายาหยุนที่เรียกฮ่องเต้ว่าตาแก่ เมื่อได้ยินนางถามสิ่งนี้ พวกเขาตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า “พราชายากำลังคิดมากเจ้าค่ะ ไม่ว่าใครจะเป็นผู้สาปแช่ง ฝ่าบาทจะไม่สาปแช่งพราชายาอย่างแน่นอนเพคะ”พราชายาหยุนเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย “อืม แค่คิดถึงเพียงเขาก็ถูกสาปแล้ว”ตอนนี้เสียงตะโกนของฮ่องเต้ดังมาก และทุกคนในตำหนักศศิเหมันต์จะได้ยินพวกเขา นางกำนัลสงสารฮ่องเต้และพยายามพูดคำแนะนำเล็กน้อย “ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่พระชายาพบฝ่าบาท มันก็เวลาหลายปีมาแล้ว มันค่อนข้างน่าสงสารนะเพคะ”“น่าสงสาร ? ฝ่าบาทน่ะหรือ ? ” ดวงตาของพราช
