่เหลืออยู่ก็คือฮ่องเต้ต้องทำสิ่งที่เขาทำได้ ขณะที่เดินไปที่ห้องโถงด้านหน้าเพื่อหาซวนเทียนหมิงนางเริ่มคิดกับตัวเอง นางหวังเพียงว่าพราชายาหยุนจะไม่โทษนางที่ช่วยฮ่องเต้ในครั้งนี้ !จากห้องโถงสวรรค์ถึงตำหนักศศิเหมันต์ ฮ่องเต้ไล่ตามโดยใช้เวลา 2 ก้านธูป เมื่อเห็นเกี้ยวของพราชายาหยุนนำไปที่ประตูของตำหนักศศิเหมันต์ เขากัดฟันและเพิ่มกำลังขาของเขาวิ่งตรงไปที่ประตูปิดอย่างไรก็ตามเขายังคงก้าวช้าไปก้าวหนึ่งประตูปิดงับชายแขนเสื้อของเขา ฮ่องเต้ถูกปิดอยู่ข้างนอกอย่างเชื่องช้าเช่นนี้ เขาไม่สามารถเข้าไปหรือออกไปได้เขาพยายามดึงแต่ไม่สามารถดึงออกมาได้ ฮ่องเต้หัวเราะ “ที่รัก ถ้าเจ้าคิดถึงเราแค่พูดออกมา แค่จับแขนเสื้อข้าแบบนี้ก็ไม่ดี เป็นเวลาหลายปีแล้ว หากผู้คนเห็นสิ่งนี้มันจะกลายเป็นเรื่องตลก”ไม่มีการเคลื่อนไหวภายในฮ่องเต้ไม่ท้อใจพูดต่อไปว่า “ที่รัก เรารู้ว่าเราอยู่ในใจของเจ้ามิฉะนั้นเจ้าจะไม่ไปที่ห้องโถงสวรรค์ ข้าหลอกเจ้าเพราะข้าอยากพบเจ้า ! มันเป็นการโกหกที่บอกด้วยความตั้งใจของข้า”ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวภายในฮ่องเต้เริ่มเหงื่อออกเล็กน้อย “ที่รัก เจ้าช่วยเปิดประตูได้หรือไม่ เพื่อที่เราจะได้พูดคุยกันข้างใน ? ไม่ว่าอย่างไรเรายังคงเป็นผู้ปกครองอาณาจักร การยืนอยู่ตรงทางเข้าเช่นนี้ดูไม่เหมาะสมเกินไป”ตำหนักศศิเหมันต์ยังคงเงียบสนิท ได้ยินเสียงลมพัดผ่านต้นไม้เท่านั้น ไม่มีเสียงอื่นในเวลานี้จางหยวนที่ตามมา อ้าป
