กลุ่มทหารรู้สึกเสียใจมากจนอวัยวะภายในเปลี่ยนเป็นสีเขียว พวกเขาหันไปมองคนแคระอย่างเกลียดชัง แต่คนแคระยังคงไม่เข้าใจขณะที่เขาชี้ไปที่เหยาซื่อและกล่าวว่า“มันคือนาง! ข้าไปเล่นในเมือง ใครจะรู้ว่าตลอดทางข้าจะถูกพวกลักพาตัวไป พวกมันโยนข้าลงไปในแม่น้ำ รีบจับกุมนางและส่งนางเข้าไปในพระราชวังเพื่อรับการตัดสินจากฮ่องเต้”“หุบปาก ! ” ส่งนางเข้ามาในพระราชวัง ? คนกลุ่มนี้เกลียดที่ไม่สามารถเตะคนแคระได้แต่ทหารองครักษ์กล่าวเสริมว่า “ เจ้าควรส่งเขาไปที่พระราชวัง เขาเป็นพระนัดดาของเฉียนโจว ข้าได้ยินมาว่าคนจากเฉียนโจวกำลังรอคอยข่าวในพระราชวัง เจ้าควรไปอย่างรวดเร็ว”ทหารพยักหน้าและจากไปพร้อมคนแคระวังซวนและหวงซวนช่วยประคองเหยาซื่อที่ยังไม่หายจากอาการตกใจเข้าไปในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็แจ้งยามเฝ้าประตู “ไม่มีใครได้รับอนุญาตเข้าไป ท่านฮูหยินไม่ต้อนรับแขก”สำหรับทหารองครักษ์ข้างนอก พวกเขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ พวกเขาต้องการแจ้งบางอย่างกับซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเอง น่าเสียดายที่พวกเขามาช้าเกินไป เมื่อพวกเขามาถึงพระราชวัง ยามบอกเขาว่า “องค์ชายเก้าและองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันอาจไปถึงถนนฉางหยางแล้ว” ถนนฉางหยางเป็นถนนที่นำไปสู่ห้องโถงสวรรค์ นอกจากเจ้าหน้าที่และเชื้อพระวงศ์แล้ว คนธรรมดาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปทหารองครักษ์กระทืบเท้าของเขาและนั่งหน้าประตูพระราชวังเพื่อรอในข
