้อทั้งแผ่นวางอยู่ตรงกลาง รอบ ๆ เป็นเก้าอี้แกะสลักจากไม้ท้อทั้งแผ่นเช่นกัน นั่งตรงนี้สามารถมองเห็นยาลูกกลอนรอบ ๆ ได้อย่างง่ายดาย นับว่าออกแบบอย่างแยบยล
หลี่ลี่เดินไปเดินมาดูรอบ ๆ พบว่าที่นี่มียาลูกกลอนหลากหลายชนิดจริง ๆ
“น้องชายคนนี้ ไม่ทราบว่าท่านต้องการอะไร? อิ่นเป่าโหลวของข้าไม่กล้ากล่าวว่ามีทุกสิ่ง แต่ก็มีครบครันทุกอย่าง” ผู้จัดการเดินตามมากล่าว
“ผงสมานเนื้อไท่เหอนี้มีค่าเท่าใดกัน?” หลี่ลี่ชี้ไปที่ขวดกระเบื้องงดงามใบหนึ่งพลางถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ผงสมานเนื้อไท่เหอนี้มีสรรพคุณวิเศษสามารถชุบชีวิตคนตายและทำให้กระดูกฟื้นคืนชีพได้ นับเป็นยารักษาบาดแผลชั้นเลิศ ราคาก็เพียงแค่สามพันหินวิญญาณเท่านั้น” ผู้ดูแลรีบแนะนำทันที
หลี่ลี่เคยค้นคว้าในหอหมื่นตำราว่า แม้เสือทมิฬเขาคู่จะดุร้าย แต่ก็เกรงกลัวยารักษาบาดแผลชั้นเลิศชนิดนี้ เมื่อสัมผัสถูกผิวหนังจะเน่าเปื่อยทันที ด้วยเหตุนี้หลี่ลี่จึงต้องการหามันไว้เตรียมพร้อมสำหรับการทดสอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
แต่ยารักษาบาดแผลชั้นเลิศนี้ราคาแพงเกินไป การเตรียมไว้เพื่อล่าเสือทมิฬเขาคู่ก็ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย เขาก็ไม่ได้ร่ำรวยถึงขนาดนั้น
หลี่ลี่มองดูต่อไป ยาลูกกลอนส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยรู้จัก แต่มียาลูกกลอนหนึ่งเม็ดที่หลี่ลี่รู้จัก ตำรับของมันเพียงแค่ใช้สมุนไพรธรรมดาไม่กี่อย่างผสมกับหินวิญญาณสีน้ำตาลของปีศาจร่างกายแข็งแกร่ง ไม่ได้มีค่ามากนัก แต่เมื่อหลอมเป็นยาลูก
