ยูเองไม่ได้พูดอะไรอีกแล้ว นางถอดเสื้อคลุมออกอย่างรวดเร็วในเวลาเดียวกันซวนเทียนหมิงไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับความร้อนที่เขารู้สึก และเหงื่อที่ปกคลุมศีรษะของเขา ด้วยการแสดงออกที่สนุกสนาน เขายกของหนักขึ้นมาในมือของเขาและพูดเสียงดังว่า “เหล็กชิ้นแรกของราชวงศ์ต้าชุนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ! ”เมื่อได้ยินแบบนี้ ผู้คนในบริเวณโดยรอบก็ตกใจ ราวกับว่าเวลาหยุดลง แล้วไม่มีใครพูดอะไร ที่จริงแล้วพวกเขาหยุดหายใจ ภูเขาในฤดูร้อนถูกปกคลุมไปด้วยสีเขียวชอุ่ม เสียงของนกและจักจั่นชัดเจนมาก อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาพูดอย่างนี้แล้วนกก็หยุดเคลื่อนไหวและจักจั่นก็หยุดร้อง สักครู่สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือเสียงของแม่น้ำที่ไหลดวงตาของทุกคนเบิกกว้างเมื่อมองตรงไปที่สิ่งที่อยู่ในมือของซวนเทียนหมิง ช่างตีเหล็กชราถลาออกไปข้างหน้าเมื่อมองสิ่งนี้เรียกว่าเหล็กราวกับว่ามันเป็นสมบัติ ตาของวังซวนและหวงซวนเป็นประกายรวมถึงผู้คุ้มกันลับที่ซ่อนอยู่ทั่วก็ตาเป็นประกายเช่นกัน ไม่มีใครอยากพลาดช่วงเวลาประวัติศาสตร์นี้ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดเมื่อที่มีคนถามขึ้นด้วยเสียงสั่น ๆ ว่า “นี่…เป็นเหล็กหรือขอรับ ? ”ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ใช่ นี่คือเหล็ก ! ”หวือ !เสียงโห่ร้องดังขึ้นและดังราวกับฟ้าร้อง ทหารไม่รู้วิธีแสดงการเฉลิมฉลองและเริ่มตะโกนเสียงดัง ช่างตีเหล็กคุกเข่าไปทางเศษเหล็กพร้อมกับน้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าชราของพวกเขาอาจเป็นเพราะบรรยากาศการเ
