ฉลิมฉลองนั้นหนาเกินไป แต่แม้แต่เฟิงหยูเองก็ได้รับผลกระทบจากบรรยากาศนี้ 108 วันแห่งความเงียบสงบ ไม่มีใครคิดว่านางกับซวนเทียนหมิงสามารถทนต่อการทดลองนี้ได้เตาเหมือนเรือกลไฟ มันช่างน่าเบื่อจนพวกเขาหายใจไม่ออกแม้ว่าจะมีช่องระบายอากาศ มันก็แทบจะไม่เพียงพอสำหรับคนที่จะอยู่รอดในสภาพแวดล้อมนั้น การใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายนั้นเป็นไปไม่ได้แน่นอน เรื่องของการหลอมเหล็กเป็นเพียงความคิดในใจของผู้คน เฟิงหยูเองพยายามทำและท้าทายตัวเอง นางต้องการที่จะลองและหลอมเหล็กในยุคนี้โดยปราศจากวิทยาศาสตร์หรือเทคโนโลยีใด ๆ สำหรับซวนเทียนหมิง เมื่อราชวงศ์ต้าชุนมีเหล็ก มันก็เหมือนกับว่าจุดยืนของพวกเขาในโลกได้เพิ่มสูงขึ้น พวกเขาก้าวนำอาณาจักรอื่นไปอีกก้าวใหญ่ในระยะเวลาสั้น ๆ เมื่อการกลั่นเหล็กเริ่มขึ้น มันเป็นจังหวะที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้ ในการเริ่มต้นพวกเขาจะกลับไปนอนทุกๆ สองวัน แต่ยิ่งพวกเขาก้าวหน้ามากเท่าไหร่ ไม่เพียงเพิ่มความยากลำบากในแต่ละขั้นตอนเท่านั้น แต่ยังต้องการความแม่นยำและความอดทนมากขึ้น ทั้งสองไม่มีเวลาที่จะกลับไปที่ห้องนอน และพวกเขาทานข้าว 1 มื้อต่อวันเท่านั้นเมื่อง่วงนอนพวกเขาจะพิงกำแพงและงีบสักพัก แต่งีบหลับได้ประมาณ 1 ก้านธูปก่อนที่พวกเขาจะตื่นขึ้นมาและทำงานต่อไปในช่วงเวลาที่ขมขื่นที่สุด ทั้งสองหลับไปในขณะที่ทำงานและจบลงด้วยการหลับยาว สูญเสียวัสดุไปโดยไร้ประโยชน์หลังจากตื่นขึ้นมาพวกเขาจะต้องเริ่มใหม
