งกลายเป็นสีแดงเล็กน้อย และดวงตาของนางก็ไม่ดูไร้ประกายเหมือนก่อน แม้ว่ามันจะไม่สามารถเปรียบเทียบได้กับเมื่อนางมีสุขภาพดี แต่ก็ยังค่อนข้างดีกว่าเมื่อก่อนเฟิงหยูเองถอนหายใจนานราวกับก้อนหินที่ถูกกดลงบนหัวใจของนางถูกยกขึ้น “การเห็นท่านแม่ดีขึ้นทุกวัน ข้าก็สบายใจมากขึ้น” นางพูดตามจริง “ข้ากังวลจริง ๆ ว่าข้าจะไม่สามารถรักษาท่านแม่ได้ และจะไม่สามารถให้คำอธิบายกับท่านตาได้”หลังจากเหยาซื่อทานเสร็จเสร็จ นางก็วางชามแล้วถอนหายใจพูดว่า “อาเองไม่จำเป็นต้องกังวล ตระกูลเหยาเป็นตระกูลแพทย์ แม้ว่าข้าจะไม่ได้รับคำสอนใด ๆ แต่ข้าก็เติบโตในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ข้ารู้ว่าแม้ว่าท่านตาของเจ้าจะมาด้วยตัวเอง เขาจะรู้สึกหมดหนทางที่จะจัดการยาเปลี่ยนวิญญาณ ตอนนี้เจ้าสามารถช่วยข้าฟื้นได้ระดับนี้แล้วถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว”ไม่ว่าจะเป็นปาฏิหาริย์หรือไม่ก็ตามเฟิงหยูเองไม่รู้ แต่นางก็ยังจำได้ว่าเหยาซื่อสามารถทนได้เพราะเฟิงจื่อหรูและคำสัญญาที่ให้ไว้ ดังนั้นนางจึงริเริ่มที่จะพูดว่า “ท่านแม่ ตอนนี้ร่างกายของท่านแม่ยังต้องการการฟื้นฟูอีกเล็กน้อย แม้ว่าจะมีบางครั้งตั้งแต่อาการกำเริบครั้งล่าสุดของท่านแม่ เรายังไม่ได้หนีจากช่วงเวลาที่อันตราย ข้ากลัวว่าในอีกประมาณ 10วันท่านแม่จะมีอาการกำเริบอีกเล็กน้อย มันจะไม่มากเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาก่อน อย่างไรก็ตามมันจะทำให้ท่านแม่ล้มป่วย ข้าคำนวณแล้วและมันจะน้อยกว่าครึ่งปีก่อนที่ท่านแม่จ
