ังวลจากด้านข้างในขณะที่ซับน้ำตา นางไม่สามารถทำอะไรได้อย่างแน่นอนเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองกลับมา ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก วังซวนพูดว่า “คุณหนูรีบไปดูท่านฮูหยินเร็วเจ้าค่ะ ไม่มีสิ่งใดที่บ่าวรับใช้ของเราสามารถทำได้”นางถอนหายใจเบาๆ ในความเป็นจริงไม่มีอะไรที่นางจะทำได้แต่นางไม่สามารถพูดได้หวงซวนเอ่ยว่า “ท่านฮูหยินตื่นขึ้นมาซักพักแล้ว ทานข้าวนิดหน่อย ถ้าให้ท่านฮูหยินนอนต่อไปล่ะเจ้าคะ” นางรู้ว่าเฟิงหยูเองมักจะให้ยาฉีดแก่เหยาซื่อ หลังจากการฉีดยา เหยาซื่อจะง่วงนอน ซึ่งนางอาจนอนหลับอย่างน้อย 1 ชั่วยามเฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไร เดินไปข้างหน้านางดึงเข็มออกจากแขนเสื้อของนาง นางฉีดยาแล้วเก็บเข็มและกล่องใส่กลับเข้าไปในแขนเสื้อเหมือนปกติไม่มีใครคิดว่านางจะใส่กล่องขนาดใหญ่ใส่แขนเสื้อของนางได้อย่างไร ทุกคนกำลังรอให้เหยาซื่อนอนหลับเหมือนปกติ แต่ในเวลานี้ด้วยเหตุผลบางอย่างเหยาซื่อก็ยังคงได้สติอยู่นานหลังจากได้รับการฉีดยา นางยังคงตะโกนและทำให้เกิดความยุ่งยากวังซวนงงและคิดว่าอาการป่วยของเหยาซื่อนั้นรุนแรงยิ่งขึ้นนางถามด้วยความกังวลว่า “ยาไม่สามารถทำให้ท่านฮูหยินหลับได้หรือเจ้าคะ ? ”เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่ใช่ว่าการฉีดไม่ได้ผล ข้าไม่ได้ฉีดยาให้ท่านแม่หลับ”“ห๊ะ ? ” หวงซวนรู้สึกตกใจเล็กน้อย “แต่ถ้าท่านฮูหยินไม่หลับ เราจะปล่อยให้ท่านฮูหยินทำแบบนี้ต่อไปได้อย่างไร”นางพูดอย่างนี้ในขณะที่นางกำลังจะเช็ดเหงื่อให้เหย
