าซื่อ แต่นางก็ลงเอยด้วยการที่มือของนางถูกเหยาซื่อกัดเฟิงหยูเองถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ และส่ายหน้า “แม้ว่ามันจะไม่ดี นางก็ต้องได้สติ การที่นางนอนหลับมากไม่ดีร่างกายของนางจะไม่สามารถจัดการกับมันได้” นางกัดฟันและสั่งให้ทั้งสอง “เอาผ้าห่มมาห่อท่านแม่ไว้ แล้วมัดนางลงบนเตียง ! ”บ่าวรับใช้สองคนไม่สามารถตอบสนองและจ้องที่เฟิงหยูเองอย่างว่างเปล่า ทำอะไรไม่ถูก เฟิงหยูเองต้องทำดวยตัวเองอย่างไรก็ตามหวงซวนก็คัดค้าน “เราจะทำอย่างนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ ! ”“ต้องทำแบบนี้” คราวนี้ทัศนคติของเฟิงหยูเองนั้นเด็ดเดี่ยวมาก “ข้าจะบอกเจ้า เพื่อที่จะเอาชนะผลกระทบของยาเปลี่ยนวิญญาณ นี่เป็นวิธีที่ตรงที่สุด รีบจัดการอย่างรวดเร็วการฉีดครั้งสุดท้ายนั้นจะบรรเทาอาการของนางเพียงระยะหนึ่ง หลังจากฤทธิ์ของยาหมดลง เจ้าจะไม่สามารถมัดนางไว้ได้”“ทำตามคุณหนูสั่ง” วังซวนคิดตาม และลงมือทำ “หวงซวนไปเอาผ้าห่มมา”หวงซวนนำผ้าห่ม และเหยาซื่อให้ขึ้น จากนั้นนางใช้เชือกผูกนางลงบนเตียง ความหวาดกลัวส่องประกายผ่านดวงตาของเหยาซื่อ แต่พวกเขาก็กลายเป็นความสับสนอย่างรวดเร็วนางยังคงต่อสู้อย่างสิ้นหวัง อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถหนีจากเชือกที่ผูกไว้แน่นได้เฟิงหยูเองเดินไปที่เตียงแล้วนั่งลง นางยังคงคุยกับนางเกี่ยวกับชีวิตในภาคตะวันตกเฉียงเหนือและกลับไปที่คฤหาสน์เฟิง นางพูดถึงความสัมพันธ์ในครอบครัวที่อ่อนแอของตระกูลเฟิงและวิธีที่เฟิงจินหยวนใช้ นางพูดถึงการ
