้วยกัน หัวเฉียวก็เต็มไปด้วยความกตัญญูต่อลั่วจือซินอย่างเห็นได้ชัด
ดังนั้น สำหรับคำพูดของลั่วจือซิน แม้ว่าหัวเฉียวจะยังคงมีข้อสงสัยอยู่ในใจ แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อ
และก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
ไม่นานนัก หานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งในห้องผ่าตัดก็ทำการเย็บแผลเสร็จสิ้น และเดินออกจากห้องผ่าตัด
เมื่อเห็นทั้งสองคนออกมาจากห้องผ่าตัด ทุกคนที่เฝ้าดูการผ่าตัดของทั้งสองในห้องสังเกตการณ์ก็กรูกันออกมาที่ทางเดิน
หลังจากที่ย้ายเจียงหวู่ไปที่ห้องพักผู้ป่วยแล้ว หัวเฉียวก็เข้าไปโอบคอหานชิงอวี่เอาไว้ แล้วพูดว่า
“เหล่าหาน นายนี่มันสุดยอดจริง ๆ!”
“ตอนเรียนหนังสือ นายก็เก่งขนาดนั้นแล้ว ไม่คิดเลยว่าตอนผ่าตัดจะยังเก่งขนาดนี้อีก!”
หลินหม่านซางเหลือบมองหัวเฉียว รู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าคุ้น ๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน
โชคดีที่คนรอบข้างเตือนเขาได้ทันเวลา
“ผู้อำนวยการหลินลืมไปแล้วเหรอ เด็กคนนี้มาเยี่ยมชมโรงพยาบาลของเราไง”
“ตอนประชุมแลกเปลี่ยนช่วงบ่ายแก่ ๆ พวกคุณสองคนยังเจอกันอยู่เลย”
เมื่อได้ยินคำเตือนของคนรอบข้าง หลินหม่านซางก็นึกขึ้นได้
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกใจคอไม่ดี
เพราะเขารู้ดีว่า หานชิงอวี่มาจากเมืองเจียงเฉิง แถมยังมาจากโรงพยาบาลศูนย์ที่เขาไม่เคยมองอยู่ในสายตา
แต่ชายหนุ่มที่ชื่อหัวเฉียวเป็นคนที่มาจากโรงพยาบาลใหญ่ ที่แค่มาเยี่ยมชมโรงพยาบาลของพวกเขา
พูดให้ชัดก็คือ ถ้าโรงพยาบาลของพวกเขาไม่ได้จัดการปร
