าสามารถให้เจ้าได้ อย่างไรก็ตามข้าสามารถสัญญาได้ว่าจะช่วยเหลือพวกเจ้า ขอขอบคุณสำหรับการดูแลคฤหาสน์เฟิงระหว่างที่ข้าไม่อยู่”พี่น้องเฉิงยืนขึ้นแล้วคำนับเฟิงหยูเอง ความรับผิดชอบในการจัดการคฤหาสน์เฟิงถูกส่งมอบให้พวกนางในวันต่อมา เฟิงหยูเองตื่นเช้า ถอดเสื้อผ้าที่สดใสและสวยงามของนางออก นางสวมชุดธรรมดาของชุดฤดูหนาวนอกเหนือจากเสื้อผ้าของนางทั้งหมดที่มีแขนเสื้อที่เป็นสัญลักษณ์ของนางแล้ว เสื้อผ้าที่เหลือก็เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบทำให้นางดูสะอาดตามากวังซวนและหวงซวนเก็บเสื้อผ้าของนางใส่กล่องเล็ก ๆ แล้วปีนขึ้นไปบนรถม้าแล้ว ในด้านของเหยาซื่อมีบ่าวรับใช้ที่ช่วยให้นางเข้ามาในรถม้าของเฟิงหยูเองในเวลานี้เหยาซื่อตื่นขึ้นมา แม้ว่าจิตสำนึกของนางยังอ่อนแอแต่นางก็ยังจำคนอื่นได้ชิงหลานสวมเสื้อคลุมให้นางแล้วพูดกับนางว่า “คุณหนูกล่าวว่าท่านฮูหยินจะต้องไม่สบาย เรานั่งข้างใน ลมจะได้ไม่พัดเจ้าค่ะ”เหยาซื่อฟังก็เหมือนกับไม่ได้ฟัง นางไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองมากเกินไป ฉิงหลานเท่านั้นที่ช่วยผลักดันให้นางเข้าไปข้างในเมื่อเฟิงหยูเองปีนขึ้นไปบนรถม้า นางเห็นว่าการจ้องมองของเหยาซื่อนั้นว่างเปล่าเล็กน้อย เนื่องจากยาเสพติดของนางใบหน้าของนางจะกระตุกเป็นครั้งคราวอย่างเชื่องช้า เมื่อเห็นแล้วหัวใจของนางก็เริ่มเจ็บปวด มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเปลวไฟที่โกรธแค้นกำลังลุกลามอย่างรุนแรงภายในหน้าอกของนาง“อาเอง” เหยาซื่อพูดในทันใด นา
