งดูสับสนเล็กน้อย ดวงตาของนางดูเลื่อนลอย แต่จิตใจของนางกระจ่าง ขณะที่นางพูดว่า “ข้าไปที่ค่ายทหารไม่ได้ ค่ายทหารไม่อนุญาตให้ผู้หญิงเข้าไป อย่าทำให้องค์ชายเก้ามีปัญหาเลย”“ท่านแม่ไม่ต้องกังวล” เฟิงหยูเองจับมือของนางแล้วพูดว่า“สิ่งต่าง ๆ ได้รับการจัดการแล้วเจ้าค่ะ เราจะไม่อยู่ในสถานที่ที่โดดเด่น องค์ชายเก้าจะไม่เดือดร้อนเลย”เหยาซื่อส่งเสียง “โอ้” ออกมา เมื่อลมหายใจของนางเริ่มสะดุดเล็กน้อย นางเริ่มพูดคุยกับเฟิงหยูเอง “เจ้าให้ข้ากินขนมได้หรือไม่ ? ข้าต้องการชิ้นเดียว ไม่ ! หนึ่งคำก็ได้ ! แค่หนึ่งคำก็เพียงพอแล้ว ! ”เฟิงหยูเองส่ายหัว “ท่านแม่อย่าโกรธอาเองที่โหดร้าย เมื่อท่านแม่กัด ความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่ท่านแม่ได้รับในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาจะสูญเปล่า” ขณะที่นางพูดสิ่งนี้ นางสะบัดข้อมือของนางและดึงเข็มสองเข็มออกมา นางยกมือขึ้นแล้ววางไว้ที่คอของเหยาซื่อเหยาซื่อนอนหลับอย่างช้า ๆ ฉิงหลานเช็ดน้ำตาและห่มผ้าห่มให้นาง เฟิงหยูเองตบไหล่นางและแนะนำนางว่า “ดูแลท่านแม่ให้ดี” จากนั้นนางก็หันหลังกลับและออกจากรถม้าข้างนอกซวนเทียนหมิงยังคงรออยู่ ขณะบานซูบอกนางว่า“ข้าจะดูแลการขับรถม้าที่ท่านฮูหยินอยู่ องค์หญิงแห่งมณฑลควรนั่งกับองค์ชาย เมื่อเรามาถึงที่เชิงเขา คุณหนูจะได้ขึ้นไปบนภูเขาพร้อมกับพระองค์ และข้าจะนำท่านฮูหยินและข้าวของเดินทางไป”นางพยักหน้าและเดินไปที่ด้านข้างซวนเทียนหมิง “สภาพของท่านแม่ยังไม่ดี จิต
