งฮูหยินผู้เฒ่าหลังจากนั้นก็มีจินเฉินที่คอยนวดขาและไหล่ของฮูหยินผู้เฒ่าแต่ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มเพลิดเพลินกับการประจบเหล่านี้น้อยลงเช่นวันนี้หลังจากเฟิงหยูเองพูดจบ ห้องโถงก็เงียบ บางครั้งเสียงของถ้วยน้ำชาที่ถูกวางลงจะสามารถได้ยินพร้อมกับเสียงของทุกคนที่หายใจฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มรู้สึกเบื่อและตัดสินใจโบกมืออย่างแรงโดยไล่ทุกคน “เอาล่ะ ถ้ามีไม่อะไรแล้ว ทุกคนก็ออกไปได้”คำพูดเหล่านี้เป็นเหมือนการนิรโทษกรรมเพราะทุกคนถอนหายใจยาว เมื่อยืนขึ้นพวกเขาก็ทักทายกันฮูหยินผู้เฒ่ามองดูผู้คนที่จากไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รู้สึกถึงความหน้าซื่อใจคดของโลก เมื่อมองดูคังอี้ที่อยู่ข้างหลัง นางเริ่มรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย นางพูดกับคังอี้ “ไม่ว่าในกรณีใดการอนุญาตให้เจ้าเข้าไปในพระราชวังเพื่อเยี่ยมรุ่ยเจียนั้นค่อนข้างดี”คังอี้ถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “มันเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจากรุ่ยเจีย ท่านแม่ไม่ต้องกังวล คังอี้จะไม่โกรธใครเลยเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “ถูกต้อง หากนางสามารถหลอมเหล็กได้ บางทีราชวงศ์ต้าชุนอาจตามใจนางทุกอย่างก็ได้”คังอี้อยากจะบอกว่าเฟิงหยูเองทำตามที่นางพอใจในตอนนี้! แต่คำเหล่านี้พูดได้ในใจนางเท่านั้น พวกเขาจะพูดออกมาดัง ๆ ได้อย่างไร ? ยิ่งกว่านั้นในเวลานี้นางต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องอื่นที่มีความสำคัญมากกว่าเฟิงหยูเองที่กำลังจะไปหลอมเหล็กเฉียนโจวและราชวงศ์ต้าชุนนั้นเปลือกนอกคงดูมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อก
